غزل شمارهٔ ۲۰۰۷

برداشت: پادشاه ما هر لحظه به بی‌خبران و نادانان، ثروت و نعمت می‌دهد بدون هیچ هزینه‌ای.

برداشت: نماز به دوستانی که به سوی تخت شاه می‌روند، راحت و بی‌دردسر است و سودی دارد که بدون هیچ زیانی به دست می‌آید.

برداشت: چشم دل از دیدن زیبایی‌ها و نعمت‌ها پر است؛ این جمال و رحمت الهی تا عرش خداوندی و آسمانی هفتم را در بر می‌گیرد.

برداشت: انسان در مقابل خداوند چقدر کوچک و ناچیز است؛ مانند هفت آسمان که به اندازه هفت پایه نردبان می‌باشد.

برداشت: تو که از خرد کوچکتر از یک ذره‌ای، اما در حقیقت تو هستی که جهان را در بر دارنده‌ای.

برداشت: ای آنکه به خاطر غم‌ها مانند کمان خمیده‌ای، ببین که چگونه صدها صف از دل‌شکستگان مانند تیرهای این کمان به هم پیوسته‌اند.

برداشت: در جستجوی نشانه‌هایی از تو، کسی با چهار چشم به دنبال تو می‌گردد و سپس در گوشه‌ی چشمت، صد نشانه می‌یابد.

برداشت: هر نشانه‌ای که می‌بینی، مانند رقیبی دلسوز تو را هدایت می‌کند تا به مقام و جایگاه عالی برسی.