غزل شمارهٔ ۲۰۰۶

برداشت: هر جا که تو بروی، عزیزم، گل‌ها و گیاهان خوشبو و زیبا می‌رویند.

برداشت: اگر گل برشکنی، یا کبوتر برمی‌گردد یا زغن.

برداشت: اگر دست تو در تغار آبی قرار بگیرد، آن آب به اندازه‌ای ارزشمند و زینتی می‌شود که انگار در یک لگن طلا است.

برداشت: اگر بر روی گوری فاتحه‌ای بخوانی، فردی بزرگ و مشهور از زیر خاک سر برآورده و خود را نشان می‌دهد.

برداشت: اگر دامن تو به خارهای چنگل اضافه شود، چنگال چنگل بر بدن تو تأثیر خواهد گذاشت.

برداشت: هر مجسمه‌ی ساخته‌ای را که بشکنی، عقل می‌پذیرد و از آن شکست درس می‌گیرد.

برداشت: تا زمانی که ماه تو درخشان بود، خوشبختی بزرگی به وجود آمد و از مشکلات رهایی یافت.

برداشت: هر لحظه از عمق دل مانند آدمی که بدون پدر و مادر به دنیا آمده، خارج می‌شود و حس و حال جدیدی را تجربه می‌کند.

برداشت: سپس از کنار و پشت او، انسان‌ها در زمان پر می‌شوند.

برداشت: خواستار بیان یک سری اشعار بودم، اما برای این که تو خودت به سخن بیایی و صحبت کنی، سکوت اختیار کردم.