غزل شمارهٔ ۲۰۰۳

برداشت: همه خوابشان برد و وطن خالی شد. اکنون زمان آن است که با آرامش و شیوایی به گلزار بیاییم.

برداشت: ما دامن سیب را به سمت شفتالو می بریم و از گل تر، چند سخن به سمت سمن می آوریم.

برداشت: بهار مانند مسیح در حال فریاد زدن است تا گیاهان که به نوعی شهیدان زمین هستند، از خاک سر برآورند.

برداشت: وقتی آن معشوق‌ها لب به سخن گشودند و شکرینیشان را آشکار کردند، جان من به زودی از بوی دل‌انگیز دهانشان مست و سرشار شد و نتوانستم به آن‌ها نزدیک شوم.

برداشت: چهره زیبا و درخشان گل و لاله به من می‌گوید که در زیر این ظرف، نوری پنهان است.

برداشت: برگ درخت به خاطر وزش باد می‌لرزد و دل من هم به خاطر زیبایی‌های ختن (منطقه‌ای در چین) به شدت تحت احساس است.

برداشت: نسیم ملایم، با لطافت و شوق، چمنزار را به جنبش درآورد تا زیبایی‌های خود را به کودکان نشان دهد و به آن‌ها یاد بدهد.

برداشت: باد روح القدسی وزید و درختان مریم به حرکت درآمدند. بنگر چگونه این رخداد مشابه نزدیکی و محبت میان زن و شوهر است.

برداشت: ابر که در زیر سایه خوبان را می‌بیند، برایشان مرواریدها را نثار می‌کند و در بهشت به راهم می‌افکند.

برداشت: زمانی فرا رسیده که باید شادی و سرور را از دل بیرون کرد، چرا که مانند پیراهن یعقوب به دست ما رسیده است.

برداشت: وقتی دلبر با لب‌هایش لبخند می‌زند، بوی خوشی شبیه به عطر یزدان و بهترین‌ها از سمت یمن به سمت محمد می‌رسد.

برداشت: چندین بار گفتیم که دل آرامش را در جاهای مختلف پیدا نمی‌کند، جز در آن زلف‌های پیچیده و نامنظم آن شاه که باعث آرامش ما می‌شود.