غزل شمارهٔ ۲۰۰۲

برداشت: تو باعث و دلیل ایجاد امور هستی و می‌دانی که آن پادشاه چقدر از آنچه ممکن است را در دست خود نمی‌بیند.

برداشت: آهن در دستان او به نرمی موم است، و در نور چهره‌اش، ستاره‌ها را نمی‌توان دید.

برداشت: بیا و افکار خود را کنار بگذار، به عمق اندیشه توجه کن. آیا تصویر چرخ را مشاهده نکردی؟ حالا به جان خود بنگر.

برداشت: ای خر، تو جانت را به این مشتری ارزانی فروختی! در بازار غم چطور می‌توانی با جانت که مانند علف ارزان است، این‌گونه رفتار کنی؟

برداشت: هر کسی که دچار رکود و سستی شود، با او به سختی رفتار می‌شود. در این میان، لازم است کمی گرم‌تر شویم و حرکت را برای خود راحت‌تر ببینیم.

برداشت: تو با تلاش و پیگیری، ذهن خود را از بحث و دلیل سرشار کردی. حالا وقت آن است که از افکار و دلایل خود کنار بگذاری و به حقیقتی عمیق‌تر و روشن‌تر نگاهی بیندازی.

برداشت: تو معیار خاصی برای سنجش داری، پس بهتر است آن معیار را کنار بگذاری و به چیزهایی که فراتر از آن معیار هستند، توجه کنی.

برداشت: زندگی گاهی اوقات دشوار و تنگناهایش زیاد است و در عوض، گاهی اوقات فضا و آزادی بیشتری داریم. وقتی که زندگی شیرین و خوشایند است، همه چیز به سهولت پیش می‌رود و همه افراد در آنجا به راحتی می‌توانند خود را مطرح کنند.

برداشت: دیو به تو جادو کرده و تو را به گونه‌ای گرفتار کرده است که باید بگویی: «پناه بر خدا!» چرا که تو به زیبایی و سرسبزی رسیده‌ای و در میان گل‌ها و ریحان‌ها قرار گرفته‌ای.

برداشت: وقتی تو به سرسبزی رسیدی، تمام جهان هم سبز خواهد شد. تعجبی ندارد که این اتحاد را در همه اشکال و موجودات ببینی.

برداشت: زمانی که دمی به دور خود بچرخید و سر شما هم بچرخد، به چرخ نگاه کن و آن را مانند سر خود ببین.

برداشت: اگر تو بخشی از این جهان هستی و مانند یک کل به شمار می‌روی، وقتی که ویژگی‌ات تازه شود، آن ویژگی‌ها از اجزای مهم جهان به حساب می‌آیند.

برداشت: همه اجزاء و عناصر به مانند لباس هستند و هنر نیز همانند بدن می‌باشد. برخی افراد به اشتباه فقط ظواهر را می‌بینند و به عمق وجود انسان توجهی ندارند.

برداشت: به اعمال خود توجه کن و ببین که چگونه ایمان تو در آن‌ها تجلی پیدا کرده است. حجاب‌ها را کنار بزن و نور ایمان خود را مشاهده کن.

برداشت: اگر عاشق شده‌ای، باید زیبایی و خوبی را جستجو کنی. و اگر در زمان عباس (علیه‌السلام) زندگی می‌کردی، باید در کنار او، خوبی‌ها و احسان‌ها را مشاهده می‌کردی.

برداشت: با توجه به وضعیت و احوال من، حالا شاه من به من می‌گوید که وقتی دریا به جوش بیفتد، باید به بی‌پایانی که در آن جا وجود دارد توجه کنم.