غزل شمارهٔ ۱۹۹۷

برداشت: هر کسی که به انتها رسیده و دیگر نمی‌تواند برگردد، می‌تواند در اطرافش همه را در حال سردرگمی و گیجی ببیند.

برداشت: هر کسی که از ناتوانی خود در برابر مردان شرمنده است، نباید بر دو چشم کج او بخندد، چرا که این کار برایش واجب و ضروری است.

برداشت: هر کس تحت تأثیر گرما و صفرا قرار بگیرد، دهنش از شیرینی تلخ می‌شود و گاهی هم شیرینی را می‌چشد.

برداشت: این جمله به این معناست که درک و عقل انسان به تنهایی نمی‌تواند به درستی مسیر را تشخیص دهد. به تصویر کشیده شده است که عقل مانند یک خر لنگ است که توانایی حرکت صحیح و سریع را ندارد و در نتیجه نمی‌تواند به درستی حقیقت یا مسائل را درک کند. در واقع، انسانی که تنها به عقلش تکیه کند، ممکن است دچار اشتباهاتی شود که به دلیل نقص در فهم اوست.

برداشت: ای کسی که به سبب حوادث و مشکلات به گرفتاری دچار شده‌ای، با این حال تو نباید به این وضعیت تن بدهی و به دنبال راهی نباشی.

برداشت: اول باید از غفلت و خطا دور شوی و سپس به سمت قدم‌های درست بروی. بعد از آن، کمی از راهی که طی کرده‌ای فاصله بگیر و به راه نویی بپرداز.

برداشت: اگر به خانه‌ی پادشاه نفوذ کنی و آنجا را بگردی، ممکن است گوهری ارزشمند به دست بیاوری.

برداشت: من نشانه‌های ارزشمندی را بیان کرده‌ام، اما چه می‌توانم کرد که کسی که نابیناست، نمی‌تواند به انتخاب آنها بپردازد.

برداشت: شمس تبریز سخنان خود را به تو می‌دهد، اما آیا کسی هست که بتواند آن را بشنود و درک کند؟