غزل شمارهٔ ۱۹۹۵

برداشت: اینک آن ستاره‌های درخشان که آسمان به خدمت آنهاست، و این همان پردگان بزرگی هستند که خرد و دانایی، لباس آنهاست.

برداشت: هر اندیشه‌ای در دل‌ها و سینه‌ها جای دارد، مانند این که نور خورشید به خانه‌های مختلف می‌تابد و بر هر کجا فرود می‌آید.

برداشت: نگاه اول آن‌ها می‌تواند دنیا را زنده کند، اما در نگاه دومشان هیچ چیز به چشم نمی‌آید.

برداشت: بسیاری از شب‌ها من در آتش عشق آن‌ها همچون گیاه سپند سوخته‌ام و با صدای ناله و شادی بر در آنها رقصیده‌ام.

برداشت: اگر تو عطر نمی‌شنوی، بوی اجزای من را حس کن؛ دل و جان من از عطر آن پر شده است.

برداشت: اگر تو بی‌احساس و سرد باشی، بویی به تو نمی‌رسد. سرت را پایین بیاور تا بوی دل‌چسبی که از دیگران می‌آید به تو برسد.

برداشت: این بیت می‌گوید که انسان در نهایت چیزی جز ترکیبی از موجودات دیگر نیست. او به مبدأ خود که زمین و طبیعت است اشاره می‌کند و می‌گوید که انسان و موجودات زنده دیگر همگی از همین منابع طبیعی نشئت می‌گیرند. بنابراین، وجود آدمی در واقع به ترکیبی از حیوانات و گیاهان و همچنین زمین وابسته است.

برداشت: تمام دنیا در یک قطره از دریا غرق شده‌اند. مگس چقدر می‌تواند از شیرینی شکر آنان بهره‌مند شود؟