غزل شمارهٔ ۱۹۹۰

برداشت: جان حیوان که فقط کاه و علف را دیده است، به لطف خدا شأنی پیدا کرده که شایسته گلزار فطرت شود.

برداشت: بهار خداوندی شامل فصلی است که در آن هیچ کس، حتی بت‌پرستان، باقی نمی‌مانند و همه به زندگی و شکوفایی می‌رسند.

برداشت: نسیم او باعث می‌شود که جغد بهتر از شاهین شود و ماده زغن از نفس او به خوبی بهتر از شیر می‌شود.

برداشت: به دنیا آمدند و برای شادی و خنده، دهان‌هایشان را باز کردند. بوسه‌ها از شوق و خوشحالی مست شدند و بوی دهانشان مشام را پر کرد.

برداشت: نسیم صبحگاهی با لطافت و خوشبویی خود، طراوت و شادی را به گل‌ها هدیه داد و به بچه‌های باغ آموخت که زیبایی و نیکی را درک کنند.

برداشت: آیا این باد و درختان مریم با جبرئیل ارتباط دارند؟ به تماشای دست‌های بازی آن‌ها بنگر که چگونه می‌تواند مرد و زن را کنار هم آورد.

برداشت: وقتی ابر دید که زیر سایه خوبان، زیباست، شروع به باریدن کرد و گوهرهایی از باران را نثار کرد و در نعمت‌های بهشت پراکنده ساخت.

برداشت: زمانی فرا رسیده است که غم و اندوه مانند گل سرخ از دل برچیده شود و لحظه‌ای که باید به یعقوب فرح و شادی برسد، نزدیک شده است.

برداشت: زمانی که دلبر لبخند می‌زند، بوی خوشی شبیه عطر یمن به مشام می‌رسد و این رایحه به محمد می‌رسد.

برداشت: ما بارها گفتیم که دل آرامش را نمی‌یابد، جز به خاطر آن موهای پریشان و زیبای او که به طور غیرمنظم بر رویش افتاده است.

برداشت: شمس تبریزی مانند خورشید می‌تابد و نورش را به جان می‌دهد. همان‌طور که تیغ خورشید، روشنی را در زندگی پخش می‌کند، او نیز با حضورش زندگی را روشن می‌سازد و شور و هیجان به دل‌ها می‌آورد.