غزل شمارهٔ ۱۹۸۹

برداشت: جهان را به لطف و محبت خود مانند بهشت درست کرده و به من آموخته است که مانند آتش بخندم و شادی کنم.

برداشت: با اینکه من از نیازی که به وجود نداشتم به دنیا آمده‌ام و خود را خوشحال می‌بینم، اما عشق به من یاد داد که چگونه به شیوه‌ای دیگر بخندم.

برداشت: دلم را مثل خورشید روشن و پرنور کردی تا بتوانم بدون دلسوزی و غم از دل همه خندان باشم.

برداشت: من به مانند یک صدف هستم که وقتی مرا می‌شکنند، می‌خندم. این خندیدن در حقیقت نتیجه‌ی ناآگاهی و ناپختگی خودشان است.

برداشت: یک شب، شخصی در کنار من آمد و به من یاد داد که چگونه مانند صبح و سحر، همیشه با خوشحالی و لبخند زندگی کنم.

برداشت: اگرچه من در ظاهر غمگین و ترش‌رو هستم، اما از درون شاداب و خندان هستم. این حالتی است شبیه به برق که در زمان باران می‌درخشد.

برداشت: وقتی از کوره‌ای عبور می‌کنی، با دقت به زر سرخ نگاه کن تا ببینی که چگونه سنگ‌ها در آتش به خنده درمی‌آیند.

برداشت: اگر طلا در آتش بخندد، به تو می‌گوید که اگر دل شاد و آرامی نداری، وقتی که مشکلات و خطرها به سراغت می‌آید، نیا و نگو که خوشحالی.

برداشت: اگر تو به مقام و ثروت بزرگی دست یابی، اکنون باید با تواضع و بدون تظاهر، به پادشاه نیز بیاموزی که چگونه باید با افتادگی و مهربانی برخورد کند و در عین حال از این نعمت‌ها بهره‌برداری کند.

برداشت: اگر تو به صفات عیسی (ع)، که نماد رحمت و بخشش است، دست پیدا کردی، از او بیاموز که بر غم عشق و بر روابط زن و مرد بخندی.

برداشت: اگر لحظه‌ای مدرسه احمد امی را ببینی، باید خوشحال باشی و به علم و هنر بخندی.

برداشت: ای عالم ستاره‌شناس، اگر گفته‌ات دربارهٔ شکافتن ماه درست باشد، باید به خودت و به خورشید و ماه بخندی.

برداشت: همچون غنچه‌ای که در دل خود شادی نهفته دارد، پنهانی لبخند بزن و مانند درختانی که در زمان شکوفه‌زدن می‌خندند، در برابر دیگران به روشنی و آشکارا ابراز خنده نکن.