غزل شمارهٔ ۱۹۸۸

برداشت: عجب چه نعمتی به لبان یوسف وجود دارد که باعث شد او به مقام ادریس و سلیمان برسد.

برداشت: به شیرینی‌فروشی رفته و از شیرینی‌های آن طاقت‌فرسا مانده و در شگفتی به دنبال زیبایی و شگفتی‌های آن هستند.

برداشت: خبر رسید که گرگی به یوسف طمع کرده است، و از این خجالت همه گرگ‌ها خود را شبان وانمود کردند.

برداشت: در دل آن درد و غم، خوشی‌های پنهانی وجود دارد که همه کسانی که در جستجوی درمان هستند، از دارو فراریند.

برداشت: وجود او کافی است و منبع هر عدمی شده است. همچنین، شوق و سرمستی او بهانه‌ای برای همه بی‌ادب‌هاست.

برداشت: عارف به خاطر عدم وابستگی به دنیای مادی و اسباب مادی، از تلاش و کوشش در این زمینه دست کشیده است؛ چرا که نبود وابستگی خود به تنهایی باعث شده است تا او از دیگران آزادتر باشد و بی‌نیازی او منجر به چهارچوبی از آزادی قابل توجهی در زندگی‌اش شده است.

برداشت: امروز با خوشبختی و شانس بالا، خوشحالی و سرور بسیار است که ناشی از کمک نوازندگان می‌باشد.

برداشت: من تصمیم داشتم که از عمق وجود و احساسات عاشقانه‌ام بگویم و صفات عشق را برای روزها و شب‌های مختلف توضیح دهم.

برداشت: شمس تبریزی به من گفت که باید ساکت باشم، زیرا عشق در دل توست و باید زبانت را نگه‌داری.