غزل شمارهٔ ۱۹۸۷

برداشت: ای دوست، من اکنون کمی مست شده‌ام، قدحی دیگر به من بده و کمکم کن. چون تو هم دوست خوبی داری، بی‌خیال خوب و بد شو و فقط از لحظه لذت ببر.

برداشت: به اطراف خود نگاه نکن که چه کسی از ظلم در حال گریه است یا چه کسی بی‌پوشش است؛ تو خود را مشغول کن و به کارهای خود بپرداز.

برداشت: به سمت می‌هم نظر کن و به صدای چنگ و نی گوش بده، سپس نگاهی دیگر به چهره‌ی یاری با قدی همچون سرو بینداز.

برداشت: شکر زمانی که به آرزو تبدیل شد، از زبان فروشنده شکر، مانند عباس که دبس (شکر قهوه‌ای) می‌فروشد، زودتر از آنکه فروشنده شکر را بشناسید، به او مراجعه کنید.

برداشت: اینکه من کودک باشم و خواستار مویز و جوز باشم، به معنای نادانی نیست. تو خودت می‌توانی مویز و جوزی که داری را در آن سبد بگذاری.

برداشت: شکر خوب و دلپذیر ارزش بسیاری دارد، حتی اگر برای به دست آوردن آن حسادت کنی. پس اگر می‌خواهی به آن شکر دست یابی، حسادت را تجربه کن.

برداشت: به محبوب دلربا نزدیک شو و از لب‌های شیرین او لذت ببر. مانند منجمان که به مطالعه حرکت ماه می‌پردازند، به رفتار او هم توجه کن و رصد کن.

برداشت: به محض اینکه ماه رمضان تمام شد، دیگر نه از کاسه و نه از کوزه خبری نیست. بعد از این، باید از شراب جاودانه‌ی خوشی و شادابی استفاده کرد.

برداشت: به جای اینکه در جایی بی سر و صدا بنشینی، به جشن و شادی بپرداز و در دل شهر حضور داشته باش، زیرا که هیچ‌کس نمی‌تواند شادی تو را ببیند و لذت ببرند. با آشامیدن شراب، خود را خوشحال کن.

برداشت: زمانی که روح مانند عروس از مستی و شادابی به دنیای وجود قدم می‌گذارد، شادی‌اش به قدری زیاد است که حتی از درون خود نیز احساس می‌شود و این خوشحالی همچون خورشید می‌تابد.

برداشت: اگر از صحبت کردن خسته شدی و هیچ‌کس را برای گفتن خودت مناسب نمی‌بینی، بهتر است که حرف‌هایت را در دل نگه‌داری و آن‌ها را به سکوت تبدیل کنی.