غزل شمارهٔ ۱۹۸۵

برداشت: ای محبوب، باده را بیاور و به مستان بنوشان، زیرا عشق چهره‌ات همه آرامش مستان را از بین برده و آنها را در حال بی‌قراری قرار داده است.

برداشت: شراب کهنه را به کناری بگذار و در بزم گلستان بریز، چون که آسمان از شادی و مستی به جوش آمده است.

برداشت: به من آرامش و آسایش بده و زندگی‌ام را با زیبایی‌ها و شادابی پر کن. دهانم را از چیزهای خوشمزه و شیرین پر کن و در کنار افرادی شاد و خوشحال باشم.

برداشت: یک جام را در دست بگیر و شکر لبان را بر درخت بگذار، آن را در آب رحمت غوطه‌ور کن تا با کرم، غبار مستی را به همراه داشته باشد.

برداشت: ای محبوب، به چشمان مستت زندگی و جان من وابسته است. با دستان تو، مستی و لذت را احساس می‌کنم، پس بگذار که اختیار شادی‌ها و مسکّران را به تو بسپارم.

برداشت: وقتی عطر خوش شراب سرخ رنگت در فضا پیچیده می‌شود، گل سرخی که به زیبایی‌ات می‌نگرد، از زیبایی و جلال چهره‌ات شرمنده و خجالت‌زده می‌شود.

برداشت: زمانی که بال و قلب مجلس با شراب همدم شدند، غم را به کناری بردند و مانند سر ذوالفقار مستان، به شادابی و سرخوشی پرداختند.

برداشت: ای محبوب، تو مایه روز و خوشحالی هستی و غم و اندوه را می‌سوزانی. همه کارها و امور دوستانت نیز از تو ناشی می‌شود.

برداشت: بکشان تو گوش شیران، مانند شتری که در صف است، تا آنها را به ترتیب درآوری؛ زیرا تو که مهار شیرها را در دست داری، باید بر این مستان تسلط یابی.

برداشت: در میان سنگی قیمتی مانند عقیق، تو ظرفی پر از نمک داری. واقعاً عجب توری به دام انداخته‌ای که برای شکار عاشقان است.

برداشت: کلامی باقی مانده است که جان را به تپش می‌اندازد؛ تو بدون گفتن هم می‌دانی که چقدر زیبا و شگفت‌انگیز هستی و چقدر می‌توانی حسرت را در دل شراب‌نوشان ایجاد کنی.