غزل شمارهٔ ۱۹۸۳

برداشت: من به خداوند هیچ تمایلی ندارم، نه به لذت‌ها و خوشی‌های دنیوی، نه به ثروت زیاد و نه به ظرف‌های زرینی که پر از مال و منال‌اند.

برداشت: اگر اهل زمین را به آسمان بکشند، ماه ندا سر می‌دهد که چه خوب است بخشش و generosity. شگفتی قدرت و تسلط را نشان می‌دهد.

برداشت: زمانی که تصور تو مانند نور ماه چهاردهم بر من می‌تابد، ساعد و انگشتانم به خاطر حسد، زهره و پروین را می‌آزارد.

برداشت: بیایید به شکرانه خداوند که به این مقام رسیدم. همه‌چیز حق است، همان‌طور که عشق تو همیشه در دل من بود.

برداشت: وقتی مرا بر پا دید، با اشاره‌ای فهماند که اکنون زمان رسیدن به خواسته‌ات است. پس آرامش بگیر و بنشین.

برداشت: تمام مردم به خاطر شادی و شوق، سجده‌وار به او احترام می‌گذارند، و حتی اگر در دلشان حسادتی باشد، نمی‌توانند آن را نشان دهند. همگان به خوشی و شادی او خوشحال‌اند و از احساسات منفی دور می‌شوند.

برداشت: در حالتی که مست و سرخوش هستم، نمی‌توانند مرا از راه خودم یا از راهی که به خانه‌ام می‌رود بشناسند. به عجب است که آیا من مرده‌ام یا این که مانند گلی رنگین در این حال به سر می‌برم.

برداشت: با یک جام در دستم و سردرگم، نمی‌دانم چه کنم. شگفت این است که آیا این را بنوشم یا به تو بگذارم. تو بگو، ای پادشاه شیرین‌زبان!

برداشت: تو بخور، که در این بخشش چه اهمیتی دارد. وقتی تو به من نزدیک شدی، من هم از تو خوردم و نوشیدم، زیرا من پیش تو قرار دارم.

برداشت: این باده‌ای که تو می‌نوشی از عرش به زمین آمده، چنان خاص است که اگر یک جرعه از آن به دست مرده‌ای برسانی، او هم به زندگی و آگاهی بازمی‌گردد و به تعلیمات پاسخ خواهد داد.