غزل شمارهٔ ۱۹۸۱

برداشت: ای ساززن، به آرامی بنواز تا روح در تن جان بگیرد، مانند زنی که بر نام شمس‌الدین تبریزی می‌نوازد.

برداشت: نام شمس الدین برای تو دلنشین‌تر از جسم و جان است. نام شمس الدین مانند شمعی می‌درخشد و جان بنده در این مقام و منزلت همچون ظرفی است که به آن می‌نگرد.

برداشت: ای سازنده، به خاطر خدا غیر از شمس‌الدین چیزی نگو. چون جان او را مانند تن خود بنواز!

برداشت: به انتظار هستم که زیبایی تو چون رقصی به آسمان پرواز کند و جان پاکت چنان شور و هیجانی پیدا کند که به سمت عشق و احساسات برود.

برداشت: شمس دین را بخوان و فقط او را فراموش نکن تا ببینی چگونه مردگان در لباس کفن خود به رقص در می‌آیند.

برداشت: ای آوازخوان، اگرچه تو در نوا چیره‌ای، اما از ما دلگیر و عاشق نشو، زیرا عشق شمس‌الدین جان تو را همچون گل یاسمن زیبا و شگفت‌انگیز می‌سازد.

برداشت: گل‌های لاله به آرامی دست زده و گل یاسمن در حال رقص است. سوسن که سرمست و شاداب شده، می‌گوید من نیز مانند گل سمن هستم.

برداشت: خارها به طرز عجیبی به گل‌ها می‌خندند و برتری خود را نسبت به سنگ‌ها نشان می‌دهند؛ آنها با تمام وجود می‌گویند که ما چه موجوداتی هستیم و با لعل (گوهر) خود، از خودشان صحبت می‌کنند.

برداشت: ای ساقی، لطفا لیوان شراب را پر کن؛ زیرا عشق من مانند شراب است و جسم من همچون ظرفی برای آن.