غزل شمارهٔ ۱۹۷۹

برداشت: عاشقان را خوشحالی‌ای از جانب کسی راستین و بزرگ می‌رسد. این خبر دل را به شدت شاد می‌کند، زیرا از نیکی و محبت واقعی برخاسته است.

برداشت: خبر خوب این است که برای طلاهای خالص، داوری آگاه و دقیقی وجود دارد که به درستی می‌تواند آن‌ها را تشخیص دهد.

برداشت: خبر خوشی برای کسی که به دنبال زندگی پایدار و ابدی است، زیرا عمر جاودانه‌ای از سوی بخت و نعمت به او ارزانی شده است.

برداشت: زاغ خوشحال است که دیگر به زاغی بودن ادامه نخواهد داد و به زودى در پیش شمس‌الدین، به حالت واقعی و راستین خود بازمی‌گردد.

برداشت: درود بر دستی که به کار گرفته‌ام و توانسته طول آن را کاهش دهد، زیرا در چنگ این شخص راستین، مشکلی برای بلند شدن وجود ندارد.

برداشت: دست او به قدری دراز شد که توانست آن محبوب را از ختن عبور دهد و در این حین، از جیب معشوقش لباس زیبا و با کیفیتی را برداشت.

برداشت: پس از آن که خوب و زیبا به هم می‌آمیزند، مانند دو دوستان نزدیک و شاداب، رازهای واقعی را با هم در میان می‌گذارند.

برداشت: چشم خود را باز کن و با دقت ببین که پشت خیال و روح چه زیبایی واقعی وجود دارد که بر زیبایی طبیعی خود ناز کرده است.

برداشت: شاه تبریزی، انسانی نیکوکار و رستگار است که وجودش منبعی از روح‌افزایی و کمال است. او در اوج وصال و نزدیکی به حقیقت و ملکوت قرار دارد.

برداشت: این بیت به نشان دادن تفاوت میان مادیات و معنویات می‌پردازد. اشاره دارد به اینکه، پادشاهی حقیقی و ممتاز، آن چیزی نیست که به جسم و دنیای مادی مربوط باشد. بلکه، پادشاهی در معنای عمیق‌تر، مربوط به روح و جان‌هاست. هنگامی که جان‌ها از این پادشاهی واقعی آگاهی پیدا کنند، به واقعیت و حقیقتی عمیق‌تر دست خواهند یافت.

برداشت: سلام بر تو ای پادشاه جان‌ها، سلام بر تو ای نماد زیبایی و عظمت، که بر بندگان خود رحمت می‌کنی و حقیقتاً کارساز هستی.