غزل شمارهٔ ۱۹۷۸

برداشت: ای ساقی، جام شیرین را پر کن، زیرا عشق من مانند شراب است و جسم من مانند ظرف.

برداشت: ای مطرب، آرام و ملایم نواخته کن تا جان دوباره‌ای به تن بازگردد. چون زنی که بر نام شمس‌الدین تبریزی نغمه‌ای سر دهد.

برداشت: نام شمس الدین برای تو بهتر از جسم و جان است. نام شمس الدین مانند شمع می‌درخشد و جان من همچون ظرفی است که این نور را در خود دارد.

برداشت: ای نوازنده، به خاطر خدا غیر از شمس‌الدین چیزی نگو؛ بر تن و جان بنده‌اش طوری نواخته شو که صدای موزون و دل‌نواز تو به جان او بنشیند.

برداشت: نام شمس الدین مانند شمعی است که پروانه را به سمت خود جذب می‌کند و او را می‌سوزاند. به این ترتیب، وقتی که نامش در میان می‌آید، گوی جان انسان به زمین می‌افتد و از بین می‌رود.

برداشت: به این معناست که با جانت به سمتی برو که به آسمان نزدیک‌تر شوی و با این پاکی، به حرکتی شگفت‌انگیز و دل‌نشین بپردازی.

برداشت: بس فقط نام شمس دین را ببر تا ببینی که چگونه مردگان در کفن‌هایشان به رقص درمی‌آیند.

برداشت: ای مطرب، هرچند تو هم ساز می‌زنی، اما از عشق ما خسته نشو. عشق شمس‌الدین جانت را مثل یاسمن زیبا خواهد کرد.

برداشت: به یک شب تا صبح، بر نام او زنگون بزن، چرا که زیبایی او باعث شده است که صدای دف تو به زیبایی پیراهن یوسف باشد.

برداشت: ناگهان آن دختر زیبا از باغ گل به کنار می‌آید و وقتی که او در برابر آن گل قرار می‌گیرد، زیبایی‌های تمام باغ‌ها و چمن‌ها محو می‌شود.

برداشت: گل‌های لاله با شوق و نشاط در حال شکفتن‌اند و یاسمن‌ها در حال رقصیدن هستند. گل سوسن که تحت تأثیر زیبایی و مستی قرار گرفته، از خود می‌پرسد که این خوشبو و زیبا چیست.

برداشت: خارها به طور خندان و شاداب بر روی گل‌ها نشسته‌اند و به نظر می‌رسد که سنگ‌های درخشان نیز برتری خود را نشان می‌دهند. این وضعیت باعث می‌شود تا جوهر و جواهرات نیز سخن بگویند و بیان کنند که ما و شما چه تفاوت‌هایی داریم.