غزل شمارهٔ ۱۹۷۷

برداشت: من در ستایش‌های شمس الدین، دچار فریب نمی‌شوم، تا زمانی که تو نگیری که این هدف، نفی وجود من است از "نمی" و "هرگز".

برداشت: چون او وجود کامل و خالص است، توصیف او همچون بهار است و ویژگی‌های او مانند گل یاسمن است.

برداشت: هر فرد مانند گلی خاص و منحصر به فرد است و هر یک ثمره‌ای مخصوص به خود دارد؛ او به مثابهٔ باغی است که جانش عطر و زیبایی صد چمن را در خود دارد.

برداشت: هرگاه که باغ را ستایش می‌کنی، در واقع همه چیز را ستایش کرده‌ای. وقتی که حقیقت را تحسین می‌کنی، نشانگر آن است که به بت‌پرستی وارد شده‌ای.

برداشت: اگر به ستایش بت‌ها بپردازی، در واقع به زیبایی حق‌تعالی وارد شده‌ای، هرچند این ستایش در نهایت به خالق برمی‌گردد.

برداشت: اما تمامی توصیف‌های خوب را در نظر بگیر، تو در حقیقت به مانند دریا هستی که هیچ‌گاه نمی‌تواند در بدن جای گیرد.

برداشت: خداوند می‌فرماید که من هستم، پس ای کسی که از دریچه‌ی تنگ فکر می‌نگری، مواظب باش؛ شمس و حقایق دینی تنها بهانه‌ای برای این درک و برداشت عمیق‌تر هستند.

برداشت: هر چیزی که تو با افتخار از تبریز به من می‌آوری، بی‌خردی آن نشان‌دهنده‌ی خود توست ای آزمایش‌کننده.