غزل شمارهٔ ۱۹۷۶

برداشت: عشق به شمس، که حقیقت و دین را نمایان می‌کند، مانند جواهر ارزشمندی است که وجود دارد. این عشق در دو عالم جان و دل، معنای واقعی و ثروتی برای انسان به ارمغان می‌آورد.

برداشت: اگرچه ممکن است در ظاهر، نیرو و شانس و ثروتی وجود نداشته باشد، اما با دیدهٔ باطن به آن نگاه کن، زیرا آنچه حقیقتاً ارزشمند است، همان نعمت روحی و زندگی است.

برداشت: برای ساختن جام، سر را از خیال و اندیشه خالی کن؛ زیرا این سر، ظرفی است برای شرابی که در آن قرار می‌گیرد.

برداشت: عاشقان واقعی از عشق پخته و بالغ شده‌اند، در حالی که کسانی که هنوز در این مسیر ناپخته‌اند، به مانند شراب خام و نابالغ‌اند. تلاش برای به دست آوردن عشق بدون بلوغ روحی، تنها موجب ناپختگی و خامی می‌شود.

برداشت: تا زمانی که روح انسان در بدنش قرار دارد، هرچند که فرد ممکن است در هنر و دانش خاصی برجسته باشد، از نظر عموم مردم به عنوان فردی عادی در نظر گرفته می‌شود.

برداشت: اگر کسی مقام و جایگاهی بالا را انتخاب کند، عشق در او وجود ندارد، اما اگر کسی پستی و حقارت را انتخاب کند، او مانند مجلسی از افراد بزرگ و والاست.

برداشت: هر کس که دارای دل پاکی باشد، از آن نوشیدنی معنوی می‌نوشد و به بقا و جاودانگی می‌رسد، حتی اگر آن فرد هندی، مکی یا شامی باشد.

برداشت: هجران و جدایی می‌تواند بدن سالم و معطر را ویران کند؛ هر کسی که این تن خراب را تجربه کرده باشد می‌داند که این می، باعث بروز مشکلات و خرابی‌ها می‌شود.

برداشت: می، که نوشیدنی جاودانی است، از آغاز وجود داشته و زندگی از آن نشأت گرفته است. هر چیزی که بعد از آن باشد، حقیقتی ندارد. این می، می‌نوشاند جان‌ها را و جوهره‌اش از سرچشمه‌ی اصلی است.

برداشت: جان فانی را همیشه شاداب و سرزنده نگه‌دار، چرا که با نوشیدن از جام او، رنگ و بوی جاودانگی به دست می‌آوری. زیرا آن شراب روحانی، از نوع فانی نیست و همواره نشاط و زندگی را به ارمغان می‌آورد.

برداشت: در این شعر به مفهومی اشاره شده است که در می، که نماد عشق و حقیقت است، نشانی از روح و جان زنده وجود دارد. این جان قابل دسترسی به کیمیاگری است که می‌تواند مس را به طلا تبدیل کند، یعنی به وسیله عشق و معرفت، چیزهای عادی و بی‌ارزش به ارزشمندترین چیزها تبدیل می‌شوند.

برداشت: زمانی که عقل و جسم از هم جدا شوند، کسی که با خرد ارتباط ندارد، به مانند فردی است که مرتکب زنا شده است.

برداشت: در دل‌های انسان‌ها که تنگ و محدود است، شوق و علاقه به نوشیدن شراب جا نمی‌گیرد؛ زیرا هر دلی که این می‌آشامید، همچون میدان وسیعی خواهد شد.

برداشت: آنکه جام او را بگیرد، نشان او این است که در بیان سر حکمت، جان او نوشتاری است یا حافظ خوبی دارد.

برداشت: در دایره وجود، جاودانگی را می‌بیند، پس بعد از آن دارایی چه اهمیتی دارد، وقتی که این مال از جان خودش هدیه شده است.

برداشت: او در توصیف می‌گوید که کسی که به قرآن آشنا نیست، دیگر از اهل هوشیار نیست. اما او خود قاری و خواننده‌ای است در این زمینه.

برداشت: از عاشقان مست بپرس دربارهٔ حق و صاحب حق، زیرا که در دل عاشقان، می نوشند و از جام مستی قضاوت می‌کنند.

برداشت: از آنجا که عمل مست مستلزم حکم اوست، پس روشن است که حق و صاحب حق نیز با حکم او راضی هستند.

برداشت: ای نوازنده‌ی پنهان، بدون هیچ حجاب و پرده‌ای، یک نواگی بزن و مرا از نام و ننگ آزاد کن، هرچند که این کار ممکن است به بدنامی من بینجامد.

برداشت: تنها زمانی که چهره‌ات را از دنیا پنهان کنی، نشان دهنده‌ی جذابیت و زیبایی‌ات است؛ چرا که آن چهره، حسرت و آرزوی بسیاری از هنرمندان و خدایان همچون آزر و مانی خواهد بود.

برداشت: ای نسیم، به تبریز برو و سجده کن، زیرا آن خاک پاک، زمین مقدسی است که به زندگی و روحانیت الهی می‌انجامد.