غزل شمارهٔ ۱۹۷۵

برداشت: عشق، همانی است که شمس الدین را مشخص می‌کند یا نوری است که به موسی داده شده است. این عشق ممکن است فقط یک خیال باشد یا به نوعی دو صد عیسی را نشان دهد.

برداشت: اگر همه چیز معنا باشد، پس این چهره زیبا که شبیه ماه است، چه معنی دارد؟ وقتی صورتش را می‌گویم، اما در نهایت اگر همه چیز فقط معنا باشد، این زیبایی چه جایی دارد؟

برداشت: چه بسا که لبان او با تمام زیبایی‌ها و فریبندگی‌هایش ما را مجذوب کرده و در حالتی شاد و سرگردان رقصان باشد.

برداشت: به دقت به چهره من نگاه کن؛ در غم فراق، جان بی‌دل و بی‌جان به وضوح در آن نوشته شده است، هرچند که این احساس در کلمات نمی‌گنجد.

برداشت: من نمی‌دانم چه بگویم، اما عطارد با تمامی روح‌های پاک به خاطر پاکی‌اش عاشق اوست.

برداشت: جان من مانند عصا می‌افتد به دست او؛ پس مثل موسی که عصایش را به زمین انداخت، اکنون جان من تبدیل به افعی شده است.

برداشت: چشم من به خاطر دوری از زندگی دوباره‌اش در میان خنده‌ها، به قدرت و عظمت پروردگارش مشغول شده است.

برداشت: هر کسی که در خدمت شاه شمس‌الدین کوشش کند و در کارهای او تلاش نماید، از نگرانی‌های دنیوی و عقبایی رها شده و در واقع، در مسیر آخرت موفق خواهد بود.

برداشت: او به دستش بوسه زد؛ حالا چه بگویم درباره‌اش؟ عاقلان می‌دانند که او در وضعیت و مقام بالایی قرار دارد.

برداشت: بدن او که به چشم من آمد، باعث شد جانم به سرعت تازه شدن ایمان را احساس کند. به او گفتم: چه چیزی می‌گوید؟ نگاه کن، این یک معجزه بزرگ است.

برداشت: سوز و زیبایی چهره‌ای که در تبریز وجود دارد، بی‌نظیر است و حسرت دارد به خاطر جمال و جذابیتی که مشابه آن را نمی‌توان در هیچ‌جای دیگری یافت.