غزل شمارهٔ ۱۹۷۴

برداشت: ای نور آسمان و رحمت خدا بر زمین، به ناله من توجه کن و درد و رنج من را ببین.

برداشت: از میان تمامی مشکلات و سختی‌ها به سوی تو فرار کردم. تو با رحمتت بر سر من دست کشیدی یا اینکه آستین خودت را به حرکت درآور.

برداشت: ای کاش آب رحمت را بگشایی تا آتش غم را خاموش کند یا مانند عیسی مرا از این جهان پر از درد نجات دهی.

برداشت: یا آرزوی من را برآورده کن، یا مرا از خواسته‌هایم رها کن. وعده‌های فردا را فراموش کن، یا کاری کن که دلم شاد شود، یا به گونه‌ای دیگر عمل کن.

برداشت: ای کاش دروازه‌ای به روی من گشوده شود تا بتوانم تماشاگر باغ‌های فراوان و یاس‌های بی‌شماری باشم.

برداشت: ای کاش در دل من، مانند دشت‌های سرسبز و خرم، جوی‌هایی پر از آب، شراب و شیر و عسل وجود داشته باشد.

برداشت: ای سنایی، از روح پیامبر خدا یاری بجوی که او جز رحمت برای جهانیان نیامده است.