غزل شمارهٔ ۱۹۷۳

برداشت: موهایم بر سر سفید شده و چهره‌ام از دوری معشوق پر از خط و چین شده است، زیرا زیبایی‌های دنیا در دلم راکد و ویران است.

برداشت: جانی که به عشق و عاطفه سرشار است، به گوش می‌گوید که کمتر به حرف‌های دیگران گوش کن. و دل هم به خاطر غیرت و عشق به محبوب، به چشم می‌گوید که به چهره‌اش نگاه نکن.

برداشت: به خاطر شادی و خوشی، دستم را به سوی خوشی دراز کردم، اما به جای آن، غم و اندوه پایم را بست و رنگ غم به زندگی‌ام آمد، ای مسلمانان!

برداشت: دست من به سنگی برخورد کرد، می‌دانم که نمی‌تواند مرا نجات دهد، اما با این حال، کاملاً در آن غرق شده‌ام و همچنان به آن چنگ می‌زنم.

برداشت: امروز که به دل خود رفتم، دیدم حال او چگونه است؛ چهره‌اش زرد و رنگ پریده، لباسش پاره و فرسوده، و بدون هیچ وسعتی و یاری.

برداشت: به او گفتم حالت چطور است، دلبر؟ او در جواب با صدای بلند از دوری ماه رخسارش، شروع به گریه کرد و به یاد دوستش اشک ریخت.