غزل شمارهٔ ۱۹۷۲

برداشت: عاشقان، دو چشمتان را باز کنید و در درون خود، چیزی شگفت‌انگیز ببینید؛ جوی آبی جاری، جوی خمیری که از شراب پر است و جوی دیگری که مملو از شیر و عسل است.

برداشت: عاشقان، به درون خود نگاه کنید و به نظر مردم اهمیت ندهید. نگران نباشید که فلانی چه می‌گوید یا چه نظری دارد.

برداشت: من خدمتگزار گلی هستم که در زیبایی و درک عمیق خود، از چیزهای بی‌ارزش دور است. برخی او را خار می‌نامند و برخی دیگر او را یاسمن، اما او از این قضاوت‌ها بی‌خبر و فارغ است.

برداشت: چشم‌هایت را باز کن و بعد از آن با دید مردم رفتار کن. چراکه آن فرد بی‌دین به این صورت حرف می‌زند و این شخص معتقد به دین است.

برداشت: ای خدا، از لطف و رحمت تو چشمی بصیرت به من داده‌ای که به خاطر آن، حتی فرشتۀ بزرگ یعنی جبرائیل نیز تحت تأثیر قرار گرفته و به سجده می‌افتد.

برداشت: چشم نرگس را نبند و چشم کرکس را نپوشان. چشم اول را نبند و چشم احول را ننگر. این جمله به ما می‌گوید که نباید زیبایی‌ها را نادیده بگیریم و از دیدن چیزهای خوب و دلنشین بازبمانیم. در عوض، باید با دقت به اطرافمان نگاه کنیم و زیبایی‌ها را درک کنیم.

برداشت: عاشقان مانند مگسی هستند که از شهد به شیرینی می‌افتند و در حالتی مست و سرمست به عشق مشغولند. آن‌ها در دنیایی که به شدت شیرین و لذت‌بخش است، غرق شده‌اند.

برداشت: ای کسی که در عشق پرشور و با ویژگی‌های والا و جاودانه‌ای زندگی می‌کنی، با این همه امکانات و ویژگی‌های برتر، چه دلیلی برای ناراحتی از دنیای مادی و محدودیت‌ها داری؟

برداشت: اگر می‌خواهی که جبریلت بنده تو شود، پس زود برو و برای آدم سجده کن، ای دیو نکبت.

برداشت: اگر در دشت خطرناک و وحشتناک آگاهی پیدا کنی، کعبه من را در نظر بگیر، در هر سو باغ هایی پر از گل و در هر سمت چشمه های آب زلال خواهید دید.

برداشت: ای کسی که به تماشای خوب و بد دیگران نشسته‌ای، چون با این وضعیت راضی شدی، کاش خدا تو را یاری کند.

برداشت: آسمان قادر به تحمل امانت‌های الهی نبود، پس چگونه شمس تبریزی آن را بر روی زمین گسترش داد؟