غزل شمارهٔ ۱۹۶۹

برداشت: من هر چه از بدی‌ها بگویم، هدفم خودم است، زیرا همچون خودم زهر و آسیبی در جهان ندیده‌ام.

برداشت: اگر شما با کسی در تماس هستید، هدف من از این ارتباط به هیچ وجه او نیست و تنها به خداوند پر عظمت و کامل و بخشنده به حق اشاره دارم.

برداشت: تا زمانی که از خودم جدا نشوم و با کسی دیگر صحبت نکنم، نمی‌توانم بگویم که از خودم رها شدم، زیرا این احساس در واقع توهم و خیال است.

برداشت: اگر بخواهم نکته‌ای بگویم، تأویل‌های زیادی وجود دارد. اگر هدفم نقصان باشد، نه من به کسی آسیب می‌رسانم و نه به زنان.

برداشت: از تو خواهشی دارم ای دوست رازدار، که به نیکی از من و احساساتم بگوید و با خودت خوب برخورد کنی.

برداشت: من دشمن جان خودم هستم، چون از درون خودم به خودم آسیب می‌زنم و مانند هیزم که می‌سوزد، در حال سوختن هستم.

برداشت: زمانی که من بارها و بارها در جمع، بدون هیچگونه نفاقی، از یاری با نام و ویژگی‌هایش تعریف و ستایش کرده‌ام.

برداشت: من بارها به او فخر کرده‌ام، چه آشکار و چه پنهان، زیرا ما از عشق به شخصی عزیز با دو چشمان دوخته شده‌ایم.

برداشت: اگر من از کسی عیبی بگویم، در واقع هدفم بیان عیب‌های خودم است؛ زیرا ابرهایی که بر ماه می‌افتند، خود را پنهان می‌کنند.

برداشت: من به یک ویژگی او اشاره کردم که به خاطر دوستی حقی که با او دارم، نباید او را به خاطر انتقاد و عیب‌جویی مورد شائبه و تردید قرار دهم.

برداشت: من درباره خودم می‌گویم که اگر فکر می‌کنی نور خداوندی در من وجود ندارد، پس در واقع خود را آزمایش کن و به این مسئله توجه کن.

برداشت: ای خودت، اگر همه سرها در برابر خداوند غرق در عشق و بندگی شده‌اند، پس تو هم باید خود را فراموش کنی و به جایی برسی که فقط خدا را ببینی و از خودبینی و خودمحوری دوری کنی.

برداشت: من به خاطر زیبایی‌های بی‌نظیر خداوند شمس دین را می‌ستایم؛ پس بدان که تمام این ویژگی‌های خوب را به خاطر او در این عصر ستوده‌ام.