غزل شمارهٔ ۱۹۶۸

برداشت: ای دل من، برای تو و عشق تو مانند آب برای ماهیان هستم. اگر لحظه‌ای به دوری برگردی، جانم می‌میرد.

برداشت: ماهی‌ها نمی‌توانند مدت زیادی را بدون آب تحمل کنند و عاشقان نیز تحمل جدایی از معشوقشان را ندارند.

برداشت: ماه به آب نیاز دارد و اگر صبر و تحمل نباشد، چه می‌شود؟ چون صبر بدون روح و جان وجود ندارد، پس در واقع وجود صبر بدون جان چگونه ممکن است؟

برداشت: هر دو جهان بدون زیبایی تو برای من مانند زندان است. حتی اگر آب حیات را در غیاب تو بنوشم، این کار برایم ضرر دارد.

برداشت: این جهان پر از زیبایی‌ها و نشانه‌های توست، اما جایی برای تو وجود ندارد؛ زیرا تو آن‌قدر بی‌نظیری که نمی‌توانی در هیچ نشانه‌ای جای بگیری.

برداشت: تو به قدری در دل من تأثیر گذاشته‌ای که حالا احساس می‌کنم یک قطره خون کوچک از دلم، تمام دنیا را پر کرده است، به‌طوری که در میان این حیرت و سرگشتگی، نمی‌توانم تشخیص دهم که این قطره از جهان جداست یا نه.

برداشت: شما با دست خودت جامی را بر لبان من گذاشتی تا از مستی و سرخوشی به حدی برسم که نتوانم بفهمم جام در دهان من است.

برداشت: من چه کسی هستم که از زمین تا آسمان، پرندگان مستی را ببینم که از شراب تو خبر ندارند.

برداشت: بسیاری از شبانان مشابه من، گوسفندان خود را به گرگ سپرده‌اند. حالا باید بگویم با گوسفندان چه کرده‌اند و شبان کجاست که از آن‌ها دفاع کند؟

برداشت: اگر بخواهم رازی را بگویم، بهتر است که نیایم و آن را مخفی نگه دارم. زیرا در این دنیا، بزرگی و عظمت چیزی نیست که در پنهان جا بگیرد.

برداشت: اگر من شخصیتی پنهان را در عشق می‌شناسم، پس لطفاً من را مؤمن ندان و مرا کافر خطاب کن، ای کسی که نامم را می‌دانی.