غزل شمارهٔ ۱۹۶۷

برداشت: تو که به خاطر نان گرفتار شده‌ای، چرا به خودت اجازه می‌دهی که در حسرت آن سیاهی باقی بمانی؟ جان تو از این وابستگی به نان رنج می‌برد.

برداشت: ای کسی که در آینه چهره‌ات را می‌بینی و با کوری و کبودی به آن می‌نگری، مانند احمق‌ها به آینه می‌خندی و تمسخر می‌کنی.

برداشت: در اینجا بیان شده که زیبایی و جذابیت چهره‌ات به قدری چشم‌نواز است که هیچ نیازی به آینه برای نمایش آن نیست. چهره تو خود به تنهایی محلی است که هر روان روشنی جذب آن می‌شود و به تماشای آن می‌نشیند.

برداشت: دشمنان دین و تظاهرکنندگان باید بدانند که خودشان در همه ابعاد وجودشان به منافی بودن دچار هستند.

برداشت: هر کسی که به مشکلات و سختی‌ها دچار شود، من چه می‌توانم بگویم؟ هر کس که مرتکب خیانت و دزدی شود، به خودی خود در خطر است و بایستی عواقب کارش را ببیند.

برداشت: هر کسی که به شوخی و تمسخر به معشوقان خاص عشق الهی پردازد، به سرعت با خشم و قهر طاقت‌فرسا روبه‌رو خواهد شد، گویی که دست قهری قوی و بی‌رحم بر سر او فرود می‌آید.

برداشت: خدا به کسی که قهرش کند، فرصتی نمی‌دهد حتی برای یک لحظه، هرچند ممکن است او اطاعت تمام بندگان زمین و آسمان را داشته باشد.

برداشت: آن کسی که از ابلیس عبرت می‌گیرد، همان آدمی است که به خاطر تمسخر کردن آدم، در روز قیامت روسیاه می‌شود.

برداشت: با تسلط بر دل‌های تیره و غمگین، او به زودی به تخریب و تمسخر نیکوکاران خواهد پرداخت و بر حال آن‌ها افسوس خواهد خورد.

برداشت: احمد (پیامبر اسلام) با طعنه و تمسخر بوجهل (یکی از شخصیت‌های منفی) روبه‌رو بود، همان‌طور که موسی (پیامبر بنی‌اسرائیل) با تحقیرهای فرعون مواجه بود.

برداشت: همه صبر کردند تا زمانی که غضب خداوند فرارسید و نتیجه‌ی این غضب، مانند دودی از سقف خانواده‌شان بیرون آمد.

برداشت: حسادت دیگران باعث می‌شود که درد و رنج زیادی بر دل انسان بنشیند و آزارهایی که از تمسخر آن‌ها به وجود می‌آید، زخم‌های عمیقی را بر جان وارد می‌کند.

برداشت: اگر از این‌ها دوری کنی، در جایی خلوت و آرامش پیدا می‌کنی که عشق مانند تیری به سمت تو خواهد آمد، درست مانند گوی که در میانه قرار می‌گیرد.

برداشت: باید تو را با زهر هر ناامیدی آشنا کند، تا حسادت هر کسی را به تو بیاورد و خالی از حسد کند.

برداشت: در بیان این بیت، به نظر می‌رسد که عاشقان همیشه با چالش‌ها و سختی‌ها مواجه بوده‌اند و این موضوع بخشی از تجربه‌ زندگی آنهاست. به نوعی، نشان می‌دهد که این مشکلات جزو روند طبیعی عشق و عاشقی بوده و همیشه وجود داشته‌اند.

برداشت: اگر در عشق، دین و اعتقاد داری، نباید به سرزنش دل توجه کنی و از تهمت‌ها و تمسخرهای دشمنان بگریزی و نگران نباشی.

برداشت: عاشق واقعی مانند کسی است که با دقت و هنر عمل می‌کند؛ او مانند آهنگری است که در حین کار، چهره‌اش همواره ممکن است کثیف و سیاه شود.

برداشت: اگر بر چهره‌اش سایه‌ای از سیاهی باشد، به طوری که تمام نورها را بپوشاند، در آن صورت همه جا را تاریکی فرامی‌گیرد.

برداشت: در پایان، افرادی که عاشقانه تلاش کرده‌اند و به نوعی در این مسیر دچار مشکلات و بدنامی شده‌اند، گرد هم می‌آیند و دیگران به آن‌ها می‌خندند و به تمسخرشان می‌پردازند.

برداشت: عشق، در دل حسودان دشمنان را به وجود می‌آورد، به‌ویژه اگر عشق مربوط به پادشاهی باشد که خوشبخت و موفق است.

برداشت: سازنده‌ای هنرمند و بی‌نظیر که با اثرش جان انسان را تازه می‌کند و زیبایی‌اش درخشندگی خاصی دارد، پناهی دلنشین در دنیای دوگانه زندگی است.

برداشت: این جمله به توصیف شخصیت برجسته‌ای می‌پردازد که در علم و دانش به مراتب خاص و منحصر به فرد است. او به عنوان فخر یک شهر معتبر شناخته می‌شود و وجودش به عنوان منبع نور و زندگی برای دیگران محسوب می‌شود.