غزل شمارهٔ ۱۹۶۶

برداشت: ای ساقی، جام را پر کن و به دل‌هایمان شعله‌ای بزن تا غم‌ها را فراموش کنیم و جان را به شوق و شادی بیاوریم، چرا که با ورود کاروان، فرصت‌ها هم به ما نزدیک‌تر می‌شود.

برداشت: چنانچه در پیاله‌ی آن می درپوشی برداشته شود، بویی ساطع می‌شود که آسمان را مست و شگفت‌زده می‌کند.

برداشت: از آن نوشیدنی که قطره‌ای از آن جان می‌بخشد و دل را شاداب می‌کند، دریای غم به وجود می‌آید، مانند اینکه خود او در میان حال و هوایش شاد و خوشحال است.

برداشت: هنگامی که انسان در برابر سختی‌ها و مشکلات قرار می‌گیرد و پا به میدان می‌گذارد، باید خود را humble و تواضع‌شده ببیند و همچون خدمتگزاران با فروتنی رفتار کند.

برداشت: اگرچه جان انسان برای همه عزیز است، اما نزد عده‌ای خاص بوی خاصی دارد که آنان را بیشتر جذب می‌کند.

برداشت: عشق و وجود و روح و جسم، به خاطر شراب او ناپدید شدند و او با حالت ناچیزی، هر نشانه‌ای را از بین برد.

برداشت: خمخانه همیشه در حال جوشیدن است از آن می که به خاطر آن، بسیاری از خانواده‌ها و سرزمین‌ها ویران شده‌اند.

برداشت: اگر در غرب بوی آن شراب از عدم به مشام رسد، زاهدان در هری و طالقان مست و شاداب خواهند شد.

برداشت: اگر دست شراب‌خوار او در زمین شرق خار بکارد، تا مغرب، از زمین‌ها گلستان می‌روید.

برداشت: صدای چنگی که سرمست محبتش است به گوش می‌رسد و در این دنیا، ترسی به جان‌ها می‌افکند و ایمنی را به خطر می‌اندازد.

برداشت: اگر عطر و بوی حسن و کمال محمدی از خم این عطر بیرون بیاید، چشمان و جان کافران مانند میش در حال جوش و التهاب خواهد شد.

برداشت: اگر می‌خواهی تمام حس و حال خوشی را که از نوشیدنی احمدی به دست می‌آید تجربه‌ کنی، باید در تبریز درهای خود را به روی مهمانی باز کنی که با خود بوی خوش و رنگی دلپذیر به ارمغان می‌آورد.

برداشت: هرگاه به بوی جان حق پی ببری و به صفات او مشغول شوی، از تجلی‌های محبتش نیز بهره‌مند خواهی شد و به نوعی هم‌نشین و هم‌راز او خواهی بود.

برداشت: در دل عاشق، راز عشق او همانند خورشید پنهان است و تنها کسی که حقیقت آن را می‌داند، خود محبوب است.

برداشت: با اینکه عقل من هر لحظه از استاد عشق درباره‌ی آن می‌پرسید، او هیچ‌گاه جز یک پاسخ ساده نمی‌داد.

برداشت: هر لحظه از انجام کارها و احساسات شیرین زندگی، یاد یوسف از مصر به دل‌های ما می‌رسد و مانند کاروان‌هایی است که به سوی ما می‌آیند.

برداشت: جان من در عشق او به شدت در حال جوش و خروش است. ای کاش تو هم به سمت جایی که عشق او در آن است، می‌آمدی و با نردبانی به آن مکان می‌رسیدی.

برداشت: وقتی من تلاش می‌کنم، نام‌های او را مانند نوری می‌بینم که از زاویه‌اش صدها درخشندگی ایجاد می‌کند.

برداشت: میش در صحن جان مانند یک هنرمند، خانه‌های بسیاری می‌سازد و با شوق و عشقش، زندگی و خانواده خود را دگرگون می‌کند.

برداشت: معنی این بیت به این صورت است که عطر خوش عنبر به آسمان و جمع روحانیان می‌رسد، اما حتی اگر جان تو در شب نیمه به دلشوره و اضطراب مبتلا باشد، این بوی خوش همچنان پخش می‌شود.

برداشت: از غم دوری او، مانند سامری که در دنیا سرگردان است، جانم از تمام دنیا به بیابان تبدیل شده است.

برداشت: وقتی شراب مانند معجزه‌ی موسا بر زمین ریخته شود، صدای او به من می‌رسد و مانند جانم، به درونم می‌آید و همانند کمری که در وسط است، مرا احاطه می‌کند.

برداشت: ای خداوند شمس دین، مقصود از این عبارت تویی که خاک تو برای من مانند جانم است و دور از زمان می‌باشد.

برداشت: به دنبال تو هستم، همان‌طور که از جام وصل تو نوشیدم، اکنون از جام جدایی‌ات زهر می‌نوشم.

برداشت: مانند تبریز و روزهای خوش، تو شاهی که هیچگاه بی‌سرزمین و بی‌زمان نبوده و نخواهد بود.