غزل شمارهٔ ۱۹۶۵

برداشت: در دل تاریکی وجود تو، چه نوری ساطع می‌شود؟ آن سعادتی که در قلبم می‌درخشد، از آن کیست؟

برداشت: خواب و خیال آن چهره زیبا مانند ماه است و آن کسی که در روز نیازها و مشکلات، پناه و یاری‌گر مسکینان است.

برداشت: این تحت تأثیر زیبایی‌ها، ویژگی‌ها و خوبی‌های شگفت‌انگیز کسی است که می‌توان او را باعث افتخار جان‌ها دانست و او شخصیتی مانند شمس تبریزی، نماینده حق و دین، به شمار می‌آید.

برداشت: اگر روح انسان نتواند اوصاف خود را به طور واضح بیان کند، آنچه را که از اوصافش می‌تابد و آشکار می‌شود، نمی‌تواند به درستی درک کند. پس دل، نباید به سراغ آن برود.

برداشت: چون خصوصیات جاودانگی در دنیای فانی وجود ندارد، چگونه می‌تواند چیزی که به این جهان زودگذر تعلق دارد، به آنجا راه یابد؟

برداشت: آن زیبایی که خداوند به خلاقیت خود آفریده است، همانند یک اثر هنری است که نیز می‌تواند مانند آثار آذر و مانی، یعنی هنرمندان بزرگ، جلوه‌گر باشد.

برداشت: هر کسی که او را ببیند و سپس به غیر او نگاه کند، سزاوار سنگسار است. باید توجه داشت که این مجازات برای کسی است که ارزش واقعی او را درک نکند و به چیزهای کم‌ارزش‌تر توجه نماید.

برداشت: ای دل، در مسیر عشق به فکر نام نیکو نباش، چون آغاز عشق به رسوایی و بدنامی می‌انجامد.

برداشت: در عمق دریای عشق او، جان افراد با سختی به دست می‌آید و جستجوی نام و نان در عشق، نشانه‌ای از نادانی در دل است.

برداشت: عشق معمولی که بین مردم وجود دارد، این ویژگی را دارد که به راحتی در دسترس باشد، اما عشق خاصی که در آن مجلس محبوب به وجود آمده، ویژگی‌های منحصر به فرد و عمیق‌تری دارد.

برداشت: ای باد، از خاک تبریز برای من هدایتی بیاور، زیرا در آنجا خاکی است که به لحاظ ارزش و احترام، به جواهرات می‌ارزد.