غزل شمارهٔ ۱۹۶۴

برداشت: شمس دین برترین و باارزش‌ترین فرد برای یوسف‌ها و عزیزان است و در میان همه شاهان و بزرگ‌منشان نیز عزیز و محترم محسوب می‌شود.

برداشت: بر تاجداران و سروران، مقام و جایگاه او از همه بیشتر است و در بین راه یافتگان به حقیقت، محبت و رحمت الهی در کمال ناز و کرامت نمایان است.

برداشت: او به ویژگی‌های خداوندی آراسته شده و به نشانه کمال بر تخت پادشاهی نازنین نشسته است.

برداشت: محافل زیبایی به خاطر اوست و نبردها نیز به خاطر جلال اوست. هر دو در میزبانی او، یعنی زیبایی و شکوه کیهان نازنین، لطف و محبت دارند.

برداشت: مفتاح گنجینه‌های ویژه نزد او قرار داده شده است که به خاطر عشق و محبت‌هایش به خداوند نازنین است.

برداشت: در میان صد هزار ماه، او به مانند خورشید درخشان است و وصف او در میان توصیف بزرگان و شاهان نازنین جلوه‌گری می‌کند.

برداشت: او بر سر همه خاک می‌پاشد و در اثر مستی‌اش بر دیگران برتری یافته است. در میان تمام می‌نوشان دلپسند، او همواره با ناز و خودنمائی حضور دارد.

برداشت: در آن موجی که تنها خواص از خطر آن دوری می‌گزینند، در واقع در همان موج، آن خطر بزرگ خوابیده است.