غزل شمارهٔ ۱۹۶۲

برداشت: دیشب خواب یار خود را دیدم، ای برادر. او را در کنار چشمه، در میان گل‌های نسترن خوابیده یافتم.

برداشت: دختران زیبای بهشتی دست‌های خود را دور او حلقه کرده‌اند، و از یک طرف گل‌های لاله و از طرف دیگر گل‌های یاسمن به چشم می‌خورد.

برداشت: نسیم ملایمی به آرامی بر کناره‌های موهای او می‌وزید و عطر دل‌انگیز مشک و عنبر از هر شکاف و پیچ مو به مشام می‌رسید.

برداشت: باد مست و شگفت‌انگیز، زلف یار را از روی او برمی‌دارد، مانند چراغی که اگر از او دور شود، تاریکی را پیش می‌آورد.

برداشت: از ابتدای این خواب به تو گفتم که آرام باش و صبر کن تا زمانی بیاد که خودم به وضعیت بهتر برگردم و تو در این میان حرفی نزن.