غزل شمارهٔ ۱۹۵۹

برداشت: تمایلات و زیبایی‌های او به‌قدری قوی و جذاب است که گویی هر چیزی را تحت تأثیر قرار می‌دهد. او می‌تواند از کعبه به معبدی برود و با زلف‌هایش، مثل طنابی بازی کند که همه را به خود جذب می‌کند.

برداشت: عقل می‌گوید که من ارزشمندی را نمی‌شکنم و این کار درست نیست، اما عشق می‌گوید که از سنگ خود بگذرم و آن را به گوهر بزنم.

برداشت: این بیت به نوعی به تضعیف ارزش و زیبایی‌های انسانی اشاره دارد. می‌توان گفت که با وجود این که سنگ (حالت سخت و بی‌روح) ممکن است به گوهری تبدیل شود، اما این تبدیل شدن هم‌چنان برای سنگ حسرت‌آور است. در نهایت، اگر روح انسانی به قربانی کردن بدن خود بپردازد، این نیز نشانی از افسوس و ندامت است. به طور کلی، موضوع این بیت به تأمل در مورد ارزش‌های وجودی و پیوند آن‌ها با جنبه‌های مادی و معنوی زندگی اشاره دارد.

برداشت: این به معنای این است که این موضوع فقط به دل و عاشق تعلق ندارد، بلکه محبوب نیز می‌تواند به راحتی دل را بشکند. همچنین، این فقط به معشوق مربوط نمی‌شود، بلکه او باید مانند خلیل (ابراهیم) که بت‌ها را می‌شکند، عمل کند.

برداشت: هر کسی که به دنبال رحمت باشد، از جست‌وجو آزاد می‌شود و هر کس که بگوید ما همان هستیم، از وابستگی به خود و دیگران رها می‌شود.

برداشت: روزی آن لب زیبا را که مثل انگشت خود شیرین است، می‌لیسید. حالا درباره عسل بگویم که توصیف آن لب را نمی‌توانم بیان کنم، زیرا آن‌قدر شیرین و دلپذیر است که هیچ کلمه‌ای قادر به وصفش نیست.

برداشت: هر کسی که در دشت و بیابان زندگی کند، از زلزله در امان است و کسی که در دریا زندگی می‌کند، نگران آسیب‌دیدگی لباسش نیست.

برداشت: آیا سلیمان زیانی می‌بیند اگر به شغل ماهی‌فروشی مشغول شود؟ حتی اگر قدرت و سلطنتش را به اهرمن بدهد، او به ضرر نخواهد افتاد.

برداشت: اگر انگشتر از دست او بیفتد، خود انگشت او هم انگشتری است. آنچه مانع از این می‌شود که نگاه بد به او بیفتد، مانند پرده‌ای عمل می‌کند. پس ای چشم، نگاه بد به او نکن.

برداشت: چشم زخم و حسادت دیگران نمی‌تواند به ماه ما آسیبی برساند، زیرا شمع هرگز به خاطر نورش بدنام نمی‌شود حتی اگر از آن نور چیزی کم شود.