غزل شمارهٔ ۱۹۵۷

برداشت: هر زمان عاقلی در غم و اندوهی دیده می‌شود، و هر زمان عاشقی به صورت بی‌خود و شیدا پیدا می‌شود.

برداشت: عاقلان از غرق شدن در دریا می‌ترسند و تلاش می‌کنند از آن دور بمانند، اما عاشقان با وجود خطر غرق شدن، ترجیح می‌دهند در دل دریا غرق شوند و به آن عشق ورزند.

برداشت: عاقلان می‌توانند دیگران را به آرامش برسانند و راحتی را تجربه کنند. اما برای عاشقان، فایده ندارد که به راحتی و آسایش خودشان قانع شوند و از بند راحت‌ها رهایی پیدا نکنند.

برداشت: عاشق به مانند زیتون و آب در یک مکان قرار می‌گیرد و از همه چیز دیگر جدا می‌شود. او در حلقه عشق به قدری غرق در محبت است که با دیگران فرقی ندارد و همه چیز را فراموش می‌کند.

برداشت: اگر کسی به عاشقان نصیحت کند، باید بداند که در عشق واقعی نتیجه‌ای جز مسخره شدن و دچار جنون شدن ندارد.

برداشت: عشق عطری مانند بوی مشک دارد، به همین خاطر است که مشک نمی‌تواند از رسوایی‌هایش جلوگیری کند.

برداشت: عشق همانند درختی است که عاشقان در زیر سایه آن قرار می‌گیرند. حتی اگر این سایه از آنها دور باشد، باز هم باید به آن جا بروند و در آنجا بمانند.

برداشت: برای رسیدن به مقام عقل، باید تجربه و پختگی کسب کرد، اما در عشق، حتی کسانی که سال‌ها از عمرشان گذشته، می‌توانند به جوانی و تازگی احساسات برگردند.

برداشت: شمس تبریزی می‌گوید: هر کسی که به عشق تو تن می‌دهد، در واقع به اوج و بلندی می‌رسد و جایگاهش به اعتبار این عشق بالا می‌رود.