غزل شمارهٔ ۱۹۵۵

برداشت: ای درد و رنج، ای مشکل و ای غم، ای درد و رنج، هوشیاری در میان دیوانگان و افرادی که مست و غرق در خوشی هستند.

برداشت: ساقی، به طور بی‌پروا نوشیدنی را پی‌درپی بریز تا در این دنیا هیچ عاقل هوشیاری باقی نماند.

برداشت: دوست می‌گوید اگر عاشق هستی باید دیوانه شوی؛ زیرا کسی که عاقل است و خود را عقل‌مند جلوه می‌دهد، در میان دیوانگان جایی ندارد.

برداشت: اگر شخصی عاقل و متفکر بیاید، بگو که من کار دارم و راهی برای ادامه نیست. اما اگر عاشقی بیاید، دستش را بگیر و او را به درون بکش.

برداشت: نقص‌ها و عیب‌ها را چرا می‌بینی؟ این به خاطر ناتوانی عقل توست. مانند تشنه‌ای که به دنبال آب است و هرگز نمی‌تواند عیب‌هایی را در جریان آب مشاهده کند.

برداشت: عقل هیچ نشانی را نادیده نمی‌گیرد و بدون نشانه‌ای نمی‌تواند حرکت کند. باید از هر نشانه‌ای آگاه باشد تا آسیب و زخم به او نرسد.

برداشت: اگر هنوز ناپخته‌ای، باید مانند یوسف، با صبر و حوصله فردی برتر شوی. اگر به عنوان خار شناخته می‌شوی، تلاش کن به گل تبدیل شوی و در جایگاه خود پیشرفت کنی، نه اینکه تسلیم بشوی.

برداشت: اگر خانه‌ای نداری، مانند عیسی(ع) شو و در جستجوی راهی باش. اگر پوششی برای خود نداری، از آن شرمنده نباش و ادامه بده.