غزل شمارهٔ ۱۹۵۳

برداشت: هر صبح که می‌آید، آوازهایی زیبا را با خود به ارمغان می‌آورد و همچنین تحسین‌هایی برای زیبایی تو و جان تو نیز به همراه دارد.

برداشت: در برابر تو روزی سرمستی و در مقابل زلفت شب ویرانی است. ای کسی که کفر تو به همین حالت است و ایمان تو نیز چنین باقی مانده است.

برداشت: ای ماه تابان، بیا و با شور و شوق عیش و خوشی به ما بپیوند، همان‌طور که زهره کنار تو ایستاده و به پا کوبیدن ادامه می‌دهد.

برداشت: وقتی عطش عطرهای خوشبو همچون مشک و عنبر به وجود آید، آن‌گاه افراد را به دور خود جمع کرده و موهای خود را به شکلی زیبایی پخش می‌کند.

برداشت: اگرچرخ روزگار طوری میچرخد که تورابی مراد میکند اتشی درجان بزن وهمچنین در چرخ گردان یاهمان چرخ سرنوشت

برداشت: ای عشق، امروز روز جشن و دیدار است؛ دست ما را بگیر و می را به محفل ویژه و جایگاه پادشاه هم برسان.

برداشت: ای رفیق، هرچند که مستی و حالت تحت تأثیر قرار دارد، باز هم باید گام به گام به جلو بروی. این مسیر ما را به میدان و هدف می‌رساند.

برداشت: در فضایی که شمس تبریزی حضور دارد، ناگهان از تاریکی عبور می‌کنی و مانند گل یا درختی از باغ و ایوان ظاهر می‌شوی.