غزل شمارهٔ ۱۹۵۲

برداشت: ما هر لحظه به نوعی از عشق و زیبایی حقیقی، لذتی در دل داریم و از طرف دیگر، چیزی پنهانی و ارزشمند را نزد خود داریم.

برداشت: ای خدا، اگر این حد و مرز خوب نیست، پس چه چیزی هست؟ این سرو خوش‌قد و بالا که در نظرمی‌آید، واقعاً چه ارزشی دارد؟

برداشت: اینطور که خورشید به وضوح نمایان می‌شود، وقتی پنهان می‌شود، او هم به همین شکل از دید ما دور می‌شود.

برداشت: هر کجا که خوبی و زیبایی وجود داشته باشد، آن محبوب و معشوق به سمت آن مکان خواهد رفت. افرادی که به خوبی‌ها علاقه دارند، همیشه به دنبال آن خواهند بود.

برداشت: هرچقدر که شمس تبریز وجودی عزیز و گران‌قدر باشد، اگر مانند جان خود در دل پنهان شود، باز هم در دلم تهمت‌ها و سوالاتی ایجاد خواهد شد که منبع این احساسات و افکار از کجا نشأت گرفته است.