غزل شمارهٔ ۱۹۳۹

برداشت: این پرنده عاشق به بهشت عاشق‌ها پر می‌کشد و استخوان‌های عاشقان را به سوی پرنده‌ی افسانه‌ای عنقا می‌برد.

برداشت: ای کاش چشمی داشتم که در آسمان‌ها می‌توانست اهل دل را ببیند و آنهایی که به خاطر عشق و عاشقی جانشان در تلاطم است را درک کند.

برداشت: در اینجا، تماشای شتران بی‌سر و اینکه چگونه پاهایشان را بالا می‌گذارند، به تصویر کشیده شده است. شاعر از این تصویر استفاده می‌کند تا بگوید که نباید به دنبال شترهایی با سر (که به نوعی نماد وجود و زندگی هستند) در جمع عاشقان باشیم. این به نوعی اشاره به تلاش در جستجوی چیزهایی است که وجود ندارند یا باید از آن‌ها صرف‌نظر کنیم.

برداشت: اگر آن جنازه به آرامی به پرواز درآید، نشان از بی‌خودی و بی‌نشان بودن عاشقان دارد. این یعنی عشق حقیقی فراتر از نمادها و نشانه‌هاست و در عین حال، خود را در شرایطی نامشخص و نامعلوم نشان می‌دهد.

برداشت: زمانی که استخوان‌های یک عاشق به گورستان می‌رسند، صدای ناله‌ای از آن‌ها بلند می‌شود که به روایت دل‌تنگی و عشق می‌پردازد. این صدا بازگوکننده غم و اندوه عاشقان است.

برداشت: به آرامی و با عشقی عمیق برای او شادی و شگفتی به وجود آوردی. اگر جایز بود، عشق و محبت عاشقان نه تنها پنهان نمی‌ماند بلکه به وضوح نمایان می‌شد.

برداشت: وقتی که وجود عاشق به این دنیا وارد می‌شود، مانند گنجی در دل خاک، درهای فراوانی به سوی آسمان عاشقان باز می‌شود.

برداشت: ای عزیزان، در کفن پیچیده شده، کوه قاف مانند چشمی بسته است. آیا این موضوع شگفت‌انگیز است یا آزمایشی برای عاشقان؟

برداشت: در اینجا اشاره به زیبایی و اهمیت عشق دارد. به این معنا که اگرچه زعفران از شاخ خود می‌میرد، اما با این وجود، خوشه‌های گل همواره باقی می‌مانند و این عشق و زیبایی، بیشتر از هر چیز دیگری ارزشمند است. به عبارت دیگر، از عشق و زیبایی‌ها، حتی در دل اندوه و از دست دادن، گلستان‌هایی ایجاد می‌شود که ارزش آن‌ها فراتر از زعفران است.

برداشت: ای پیامبر عزت و شجاعت مردان، اجازه نده دهانم را ببندی تا بتوانم دو یا سه نکته را از زبان عاشقان بیان کنم.