غزل شمارهٔ ۱۹۳۸

برداشت: محبت و دل‌بستگی به انسانی نازنین را کنار بگذار، زیرا شخصیت‌های بزرگ و والایی وجود دارند که هیچ‌گاه تحت تأثیر زیبایی‌های ظاهری قرار نمی‌گیرند، بلکه فقط نور واقعی و حقیقت را می‌پذیرند.

برداشت: بهتر است از وابستگی‌های کوچک و موقتی بگذری و به نور و حقیقت بزرگ‌تری روی بیاوری. وقتی در برابر نور بزرگ قرار می‌گیری، دیگر نمی‌توانی تنها به سایه کوچک خود فکر کنی؛ بلکه باید به روشنی و حقیقتی که در محیط‌ات وجود دارد، توجه کنی.

برداشت: به عنوان یک انسان، تو باید آگاه باشی و در حرکت و رفتار خود هوشیار باشی. مانند موجودی که در گل و گیاهان زیبا پرسه می‌زند، به اطراف و زیبایی‌های زندگی توجه کن و در آن غوطه‌ور شو.

برداشت: هر کسی که در تاریکی زندگی می‌کند، از خیالات خود می‌ترسد؛ زیرا در این تاریکی، تصاویری ترسناک و ناخواسته شکل می‌گیرد.

برداشت: کاروان در روز به خاطر ستاره‌های روشن احساس امنیت می‌کند، زیرا خورشید همزمان با آن در آسمان درخشان است و فضایی امن را فراهم می‌کند.

برداشت: پرنده شب وقتی روز را می‌بیند، می‌گوید این تاریکی به چه چیزی تعلق دارد، زیرا او با شب آشنا شده و در کنار آن زندگی کرده است.

برداشت: مرغی که عشق و محبت شب را به دل نگرفته است، به سوی تبریز می‌آید و در جستجوی نور و روشنی شمس دین است.