غزل شمارهٔ ۱۹۳۷

برداشت: هر شادی که از دست رفته، ناراحت نباش، زیرا که خوشی‌های دیگری به سراغت خواهند آمد. این را با اطمینان بدان.

برداشت: خوشی و شادی کودک به دلیل شیر و نوازش مادرش است، اما زمانی که از شیر گرفته می‌شود، آن شادابی و سرزندگی به خاطر چیزهایی دیگر مانند شراب و عسل به وجود می‌آید.

برداشت: این شادی واقعی و بی‌نظیر است که اگر در تصویرها ظاهر شود، مثل ترفندهایی خواهد بود که در میان آب و گل جلوه می‌کند.

برداشت: وقتی باران به زمین می‌بارد، ناگهان طراوت و زیبایی خود را نشان می‌دهد و از دل زمین، گل‌ها به‌سرعت سر از خاک بیرون می‌آورند و به گلشن تبدیل می‌شوند.

برداشت: گاهی از طریق آب می‌آید، گاهی از طریق نان و گوشت، گاهی از طریق محبوب می‌آید و گاهی از طریق اسب و زین.

برداشت: روزی خواهد رسید که همگی خرافات و بت‌ها فروریخته می‌شوند و حقیقتی که نه در ظاهر است و نه در آنچه می‌بینیم، آشکار خواهد شد.

برداشت: جان از بدن جدا می‌شود و در خواب ظهور می‌یابد. در این حالت، بدن به عنوان یک موجود غیرمؤثر و بی‌فایده به نظر می‌رسد و صورت دیگری از وجود را نشان می‌دهد.

برداشت: در خواب احساس کردم که مانند درخت سروی هستم، چهره‌ام مانند لاله‌های زیبا و بدنم مانند گل‌های گل‌یاس و یاسمن است.

برداشت: آن تصور زیبا از سرو، از یاد رفت و روح به خانه خود برگشت. در این موضوع و آن موضوع عبرتی برای تمام جهانیان وجود دارد.

برداشت: من نگران مشکلات و فتنه‌ها هستم. اگرچه چیزهایی که باید گفته می‌شد را بیان کردم، اما به نظر می‌رسد حقایق از من بهتر بیان می‌شوند. بنابراین، بگذار دین من را از مشکلات دور کند.

برداشت: اگر گندم و نان نداری، پس داستان گندم را نگو.

برداشت: ای جان تبریز، در عالم ستاره‌شناسی دل خود را نگاه کن تا بتوانی روشنایی جهان را همچون تصویر روشنی دین مشاهده کنی.