غزل شمارهٔ ۱۹۳۶

برداشت: عاشقان مانند نای در حال ناله هستند و عشق مانند کسی است که در حال نواختن نای است. عشق در وجود انسان نفوذ می‌کند و احساسات و رازهای عمیق را در وجود او به صدا در می‌آورد.

برداشت: این سر، که در واقع ناپیداست، وجود دارد و در عوض، ساز سرنا نیز به شکلی پنهان است. از باده‌ای که از لب‌ها می‌ریزد، سرنای من مست و تحت تاثیر قرار گرفته است.

برداشت: گاهی نوازش‌های دل‌نشینی را به گوش می‌رساند و گاهی هم احساسات تلخی به همراه می‌آورد. آه، این ساز سرنا چقدر شیرین است و صدایش دل‌انگیز، همچون نواهایی که نی به همراه دارد.

برداشت: شمع، زیبایی چهره او را روشن کرده و در کنار آن، میزی از می و نقل آماده است. ای کسی که به خاطر زیبایی او مست شده‌ای، هم خود او زیباست و هم سرشتی از زیبایی دارد.

برداشت: به حسن بگو که بوالحسن به خاطر بوی او مست و شگفت‌زده شده است، و آن حسن به قدری خوشبو است که وقتی از بوی او گذشت، شیرینی‌اش هنوز در دهان باقی مانده است.

برداشت: آسمان مانند پوششی در حال رقص است و صوفی در آن غایب است. ای مسلمانان، آیا کسی دیده است که این پوشش رقصان بدون وجودی مشخص باشد؟

برداشت: جامه‌ای که به تن دارد در حال رقص است و وجودش نیز از جانش پرانرژی و شاداب است. عشق محبوب، روحش را به همچون ریسمانی بسته و او را به خود کشانده است.

برداشت: ای دل، به نظر می‌رسد که شرابت جذابیت لازم را ندارد، در حالی که شراب او بسیار دلنشین است و کسی بهتر است با خودتان در خلوت باشید.