غزل شمارهٔ ۱۹۳۴

برداشت: ای چراغ روشن، از ما دور نشو، تا هزاران افرادی چون من دوباره زندگی پیدا کنند.

برداشت: برای اینکه از دل هر خاری، صدها گل نرگس و یاسمین و سوسن شکوفا شوند.

برداشت: در هر شاخه از درخت هزاران میوه وجود دارد و در هر گل تر، هزاران گلستان به وجود آمده است.

برداشت: شما مانند چراغی هستید که جان شب را روشن می‌کند، یا همچون روغنی که موجب روشنایی چراغ می‌شود.

برداشت: ای روزنه‌ی خانه، مانند خورشید درخشان باش، یا اینکه مثل روزنه‌ای در خانه‌ای بسته نور را به آن برسانی.

برداشت: ای زره‌ای که مانند زره داوود یا رستم هستی، برای جنگ آماده‌ای و همچون زره در میدان نبرد محافظ من خواهی بود.

برداشت: خورشید برای تو در آتش می‌سوزد و برای تو، ماه کشتزار بزرگی فراهم کرده است.

برداشت: هیچ کس به جز تو سندی برای پرداخت هزینه‌های بهار از بهمن ندارد.

برداشت: از شادی و عشق تو، طبیعت به جنب و جوش آمده است و گل‌ها به خاطر عشق تو خود را نمایان کرده‌اند و زیبایی‌شان را به نمایش گذاشته‌اند.

برداشت: ای دوست، اگر تو مانند سر من باشی و همراه من باشی، نگران قرض و بدهی نخواهم بود.

برداشت: روزگارانی خواهد آمد که وقتی به بازار بروی، هم مردان و هم زنان از دست خود دور خواهند شد و هر یک به حال خود مشغول خواهند بود.

برداشت: در آن شبی که صبحش تویی، هم روح و هم جسم در حال بی‌خودی و نابکاری هستند.

برداشت: صبحگاه به سراغ شب می‌رود و با او به آرامی صحبت می‌کند و از او می‌خواهد که از خشم دوری کند.

برداشت: ترک‌های تو بهتر از مالیات بلغارهاست؛ چرا که هر سال، تو هزار دزد به جان می‌آوری.

برداشت: تو گفتی که سکوت کن، من هم سکوت می‌کنم، زیرا نمی‌توانیم در گفتن حقیقت به تفاهم برسیم.

برداشت: اگر به صدای رباب گوش بسپاری و دل را به رها کردن مشغول کنی، من به تو می‌گویم که با نغمه‌های دلنشین و آهنگ تن‌تن، به جایی می‌آیم.

برداشت: من در ابتدا مجرد و بی‌حرکت بودم، اما تو با جذبه و محبتت مرا به زندگی و وجود آوردی.

برداشت: حاضرم وجود خود را فدای تو کنم و به خاک تبدیل شوم تا بتوانی مرا دوباره بسازی و به زندگی بازگردانی.

برداشت: سکوت کن، زیرا که وجود همواره وجود دارد؛ پس در پی آن، خاموشی را بپذیر و زبانت را از سخن بازدار.