غزل شمارهٔ ۱۹۳۱

برداشت: عشق مانند ماده‌ای مخدر بر عقل اثر می‌گذارد و باعث می‌شود که انسان در حالت جنون قرار گیرد. اکنون عقل به این حالت دچار شده است و باید مراقب باشد.

برداشت: عشق و عقل امروز به نقطه‌ای رسیده‌اند که هر دو تحت تأثیر احساسات و هیجانات قرار گرفته‌اند و از حالت طبیعی خود خارج شده‌اند. در این وضعیت، عشق و عقل به نوعی دیوانگی دچار شده‌اند.

برداشت: جیحون که به خاطر عشق به دریا می‌رفت، به دریا تبدیل شد و خود جیحون ناپدید شد.

برداشت: در عشق، در عمق درد و رنج، انسان به جایی می‌رسد که عقل و تفکرش تحت تأثیر قرار می‌گیرد و در میان این احساسات شدید، به نوعی سکون و تفکر می‌رسد.

برداشت: موج خونی که بر سرش نشسته، او را از هر طرف به جایی نامعلوم می‌برد.

برداشت: او تمام وجودش را فراموش کرد و در عشق به حالتی هماهنگ و زیبا درآمد.

برداشت: در آن حالت حیرت و گم‌شدگی به مکانی رسید که نه زمین وجود داشت و نه آسمان.

برداشت: اگر کسی به جلو حرکت کند، هیچ نفعی نخواهد داشت، اما اگر عقب نشینی کند، در واقع خود را متضرر کرده است.

برداشت: ناگهان از آن طرف مشاهده کرد که از آن سوی جهان نوری بدون هیچ شکی در حال نمایان شدن است.

برداشت: یک سنجاق به واسطه نوری نرم و لطیف، به شدت تحت تاثیر قرار گرفت و شگفت‌زده شد، به گونه‌ای که در برابر آن، صد هزار نیزه را ناچیز می‌پندارد.

برداشت: آن پای بسته‌اش آزاد شد و به سمت آن دشت عجیب و غریب می‌رفت.

برداشت: تا زمانی که پای کسی به آن مکان برسد، باید از خود و دنیای پایین‌تر رها شده و آزاد شود.

برداشت: در مسیرش دو راه به او پیش آمد؛ یکی پر از آتش و دیگری پر از گل‌های سرخ.

برداشت: صدایی به گوش رسید که می‌گوید برای پاک شدن و تبدیل به چیزی زیبا باید به آتش بروی.

برداشت: اگر وارد گلستان شوی، خود را در آتش و در خطر خواهی دید.

برداشت: بر روی آسمان، درخشش و زیبایی همچون عیسی است و در پایین، ثروت و برتری مانند قارون وجود دارد.

برداشت: فرار کن و جان خود را نجات بده، ای عقلی؛ تو از جمع عاقل‌ها بیرون برو.

برداشت: شمس الدین و فخر تبریز، آن قدر از خوبى‌ها و ویژگی‌ها دارند که نمی‌توان به تمامی آن‌ها اشاره کرد و هر چه درباره‌ی آن‌ها بگوییم، باز هم کم است.