غزل شمارهٔ ۱۹۲۸

در این شعر، شاعر از دوست خود می‌خواهد که از قهر و ناراحتی پرهیز کند و به درمان دردهایشان بپردازد. او درخواست می‌کند که دوستش هرگز از آنها جدا نشود و کمک کند تا از غم و بلا رهایی یابند. شاعر همچنین به این نکته اشاره می‌کند که افکار منفی مانند دزد به دل او حمله کرده‌اند و از دوست می‌خواهد که با شادی و محبت آن را از بین ببرد و وفاداری را در دنیای ناپایدار برقرار کند.