غزل شمارهٔ ۱۹۲۷

برداشت: زمانی که وقت آن می‌رسد که انسان بخواهد توبه کند، به راحتی از آن می‌گذرد و از هزاران بار توبه کردن فرار می‌کند.

برداشت: دست از دل و جان خود برداشتن و غم را پشت سر گذاشتن.

برداشت: دیدن لب‌های سرخ و زیبايی که از عشق پر شده‌اند، روح را به شوق می‌آورد و به عشق او دچار می‌شود.

برداشت: در آبی که به زندگی می‌بخشد غسل کردن و بدن خود را در آن شستشو دادن.

برداشت: زمانی که قیامت و روز وصال او فرامی‌رسد، باید تا کی منتظر بنشینم و امیدوار باشم؟

برداشت: اگر آن معشوق زیبا را ببینی، متوجه خواهی شد که در هر سکوتش صد پیام نهفته است.

برداشت: ای جان، تو از عشق شمس دین تبریزی دوری و از این در قفسی رنج می‌بری.