غزل شمارهٔ ۱۹۲۵

برداشت: دشمن جان و عقل و ایمان دوباره با قدرت و شدت بازگشته است.

برداشت: ویران کننده‌ای که به هزاران خانه آسیب می‌زند و صدها دکان را تخریب می‌کند.

برداشت: شخصی با شور و شوقی فراوان، موجب بروز هزاران مشکل و بلوا شده و در این میان، افراد زیادی را در حیرت و سردرگمی قرار داده است.

برداشت: عقل یک دایه و پرستار برای روح است، اما در عین حال آفت و مشکل آن نیز به حساب می‌آید؛ چون همواره مونس و همراه جان است، اما همچنین می‌تواند دشمن آن نیز باشد.

برداشت: عقل سبک و سطحی از چه کسی می‌تواند به دست آید، وقتی که کسی عقل و فهمی مانند لقمان را خواهد داشت.

برداشت: کسی که روحی بخیل دارد، چطور می‌تواند پذیرای زندگی پر از شور و عشق باشد؟ مثل اینکه جان او به وسعت دریا باشد، اما در حقیقت این گونه نیست.

برداشت: فردی به من گفت که مالیات و هزینه‌ای بیاور. من پاسخ دادم که چه خانه‌ای را می‌خواهی بپردازی که خراب شده است؟

برداشت: طوفان باعث ویرانی شهرها می‌شود، اما در این میان یک ده یا روستا چگونه می‌تواند در برابر آن از خود دفاع کند؟

برداشت: گفتند که جایگاه گنجینه‌ها و ثروت‌ها در ویرانه‌ها و خراب‌ها قرار دارد، و حالا ما نیز در چنین ویرانه‌ای هستیم ای مسلمان.

برداشت: به ما ویرانه‌ای بده و خودت را دور نگه‌دار، از سرزنش کردن ما پرهیز کن و نگو که ما در هم ریخته‌ایم.

برداشت: زمانی که تو رفتی، این ویرانه به لطف عدالت سلطان دوباره سرسبز و آباد خواهد شد.

برداشت: تلاش نکن که بخواهی فرار کنی و نگویی که من در پشت در هستم. در پنهانی نمان.

برداشت: خودت را به گونه‌ای بساز که به زندگی جدید و معنوی دست یابی.

برداشت: اگر بگویی که تو در میانه نیستی، این گفته خود تو است که معادل آیات قرآن است.

برداشت: هر کاری که تو در دل نی (نی برای حضور و زندگی) انجام دهی، یقیناً آن کار حق است و واقعیت دارد.

برداشت: ما نمی‌توانیم تمام غزل را به طور کامل بیان کنیم، زیرا در حضور نادانان نمی‌توان سبک کلام را حفظ کرد.

برداشت: سکوت کن، زیرا بین گفتن با زبان و درک نور معرفت تفاوت‌های زیادی وجود دارد.