غزل شمارهٔ ۱۹۲۱

برداشت: ای نوشنده شراب و یار مستان، دل را از وفای عاشقان مست پر کن.

برداشت: ای ساقی، افرادی که تشنه‌اند و مشتاق شراب، اکنون به شدت نیازمند جام‌های پر از نوشیدنی هستند.

برداشت: آب را از یک ظرف به ظرف دیگر بریز و به آن دست نزن، زیرا ممکن است در این میان فریبی به وجود آید.

برداشت: ما را از رموز وجود آگاه کن، زیرا آتش حسرت به دل‌هایمان شعله‌ور است و ما در جستجوی حقیقتی هستیم که به آن نرسیده‌ایم.

برداشت: وقتی که امپراتور ما در قیصریه است، ما را به آبلستان نسبت ندهید.

برداشت: هر کجا که می و شوری وجود دارد، آنجا بزم و مجالس شادی برپا است و هر کجا که او باشد، زیبایی و گلستان وجود دارد.

برداشت: یک لیوان بیاور و مانند خورشید درخشان کن، از آن درختی که به تو شیر می‌دهد.

برداشت: مؤمنان در دیدار خداوند، نگران یا ترسناک نیستند و از محیط و مکان‌های کوچک و بی‌اهمیت رنج نمی‌برند.

برداشت: ناسپاس و بی‌وفا مثل سر خر در میان باغ، چشمم را به خاطر زخم تو نمی‌بیند.

برداشت: اگر او در دل خود احساس خوبی ندارد، حداقل ما در دل خود این خوشحالی را داریم.