غزل شمارهٔ ۱۹۱۵

برداشت: ای دل، به سوی محبوب من برو؛ زیرا او مانند خورشید شرق و شمعی پر نور است.

برداشت: به هر جایی نرو که بی‌مقصد است، زیرا هر کجا که انسان بی‌خانمان برود، ممکن است جای امنی پیدا کند.

برداشت: مثل اینکه سر یک درخت بر روی خطی از دستورات قرار دارد، هر کسی که سرش ندارد، از او گردن کشیده و بلند می‌شود.

برداشت: برای آنان که ترسان هستند (از خوف «او» یا امورات دنیوی) هیچ امن و آرامشی نیست جز در سایهٔ لطف آن پادشاه خوبان

برداشت: اگر تو تلاش کنی و سخت کوش باشی، خداوند به تو نعمت و ثروت می‌دهد و در سختی‌ها و مشکلات را به رویت باز خواهد کرد.

برداشت: اگر در میان انبوهی از مشکلات و موانع نتوانی راهی پیدا کنی، مانند جوجه‌اردک‌ها که از راه‌پله‌ها و روزنه‌ها عبور می‌کنند، باید با دقت و هوشمندی راهی جدید پیدا کنی.

برداشت: اگر از آن خوشه‌های گل بویی نگیری، دیگر چه فایده‌ای دارد عطرهای خوشبو و باارزش همچون عطر عنبر و مشک و لادن؟

برداشت: اگر موهایت را از شرابی که نمی‌خوری کنار نزدی، برادر، برو و بگذار ریشت را نتراشند.

برداشت: هنگامی که چهره او را می‌بینی، در دل دلنشینی به وجود می‌آید و گل‌ها و گیاهان زیبایی مانند نسرین، بید، سرو و سوسن شکوفا می‌شوند.

برداشت: دل تو به زیبایی او پیوند می‌خورد مثل آتش که خود را به روغن می‌چسباند.

برداشت: به آتش او برو، چون در آتش او خلیل (ابراهیم) است و تو از آتش (خشم و بدگمانی) نمرود (سلطان ظالم) نیستی.

برداشت: وارد دریاي او شو تا مانند ماهی، به دور از خودت، به شنا کردن بپردازی.

برداشت: غم را کنار بگذار و عشق به شادی را در آغوش بگیر، زیرا آن زیبایی برای خوشبختی ماست.

برداشت: بهار فرا رسیده و طبیعت دوباره زنده شده است، مانند سبزه‌هایی که در برابر سرمای زمستان قد علم کرده‌اند و با وجود سردی بهمن، زندگی و زیبایی را به نمایش می‌گذارند.

برداشت: اگر تو مانند تیری در کمان رفتار کنی، به راحتی از مخفیگاه خود بیرون می‌آیی.

برداشت: شگفتا از کار و سکون تو که به نظر می‌رسد مانند آرامشی در دل عمل کردن.

برداشت: سکوت کن، چرا که هرچه بیشتر سخن بگویی، مانند کسی که بی‌توجهی می‌کند، به نتیجه‌ای نخواهی رسید. اگر حرفی برای گفتن نداری، بهتر است سکوت کنی.