غزل شمارهٔ ۱۹۱۴

برداشت: اگر می‌خواهی مرا در آسمان بگردانی و از خودت دور شده‌ام، مرا آزاد کن.

برداشت: نیمه‌ای از دل را به یک جام راضی کرده‌ام و به صد جامی که دو سال پیش داشتم، اکنون در برابر تو هستم. قضاوت کن.

برداشت: اگر به من شراب بدهی و من نخورم، بر سرم نریز. و اگر هم ماجرا را به خوبی بیان نکردم، توضیح بده.

برداشت: من شیرین هستم و تو بگو که تلخ شو، تو که مثل ماش هستی، برو و کاری با لوبیا داشته باش.

برداشت: به کسی که در عشق دچار مشکل و اندوه است، توصیه می‌شود که در برابر غم و ناراحتی تسلیم نشود و تلاش کند تا دل خود را شاد و خوشبین کند. به عبارت دیگر، از سختی‌ها نرنجیده و به دنبال راهی برای شادی و آرامش باشد.

برداشت: مرا مانند نی که در دست نوازنده است به صدا درآور و به زیبایی بنواز تا صدای ناله‌ام دلنشین شود.

برداشت: هرچند که تو مرا با ضرباتت مجروح می‌کنی، اما چون صدای زیبایی داری، با صدایت مرا به موسیقی دعوت کن.

برداشت: وقتی که به خاطر آرامش خاطر خود را تسلیم کردم، به سرعت بر صورت من بزن و به من پشت کن.

برداشت: اگر یک صدا از همگان جدا باشد، در حالی که همه با دق و کف می‌نوازند و آواز سر می‌دهند، دیگر نتوان آن را به طور کامل به حساب آورد.

برداشت: ای کاش تو هم از آن لب شیرین بوسه‌ای به من بدهی، که شب و روز به یاد تو هستم و این خواسته‌ام را برآورده کنی.

برداشت: تو به اندازه‌ای ارزشمند و باعظمت هستی که نیازی به خوار و کوچک شدن نداری. اگر توصیه‌ای می‌کنم، بهت می‌گویم که با سخاوت رفتار کن.

برداشت: ای نی، تو به خاطر جادو و افسون آن لب شیرین، به شکر تبدیل شده‌ای. حالا برو و شکرها را تهیه کن.

برداشت: این آواز دلنشین که می‌شنوی، شیرینی‌اش مانند شکر نیست. پس به جای آن، با مهارت خاصی آن را به نمایش بگذار و بیان کن.

برداشت: سکوت کن و فقط به یاد نی باش، زیرا نی نمی‌گوید که شخص یکتای خود را به دو بخش تقسیم کند.