غزل شمارهٔ ۱۹۱۲

برداشت: بیا ای ساقی، جام ما را پر کن و این قضا و سرنوشت‌ها را به نحو دیگری بچرخان.

برداشت: اگر می‌خواهی سرنوشتت تغییر کند، باید نوشیدنی پاک و ناب را به سمت خود جذب کنی.

برداشت: اگر زمینی که در آن زندگی می‌کنیم پر از غبار باشد، زمین و آسمان و دریا را به گردش درآور.

برداشت: دیگر به این فکر نمی‌کنم که درگیر چه افکاری شدم، بیا و آن دریای افکار و خیال‌ها را به راه بیاور.

برداشت: اگر من اجازه ورود به دنیای نوشیدنی‌ها و لذت‌ها را نداشته باشم، بهتر است که مرا فراموش کنی؛ اما اگر این اجازه را دارم، پس ادامه بده!

برداشت: اگر این دل‌ها به خاطر مستی و شیدایی به راهی نادرست بروند، دل بی‌دست و بی‌پا را به سوی دیگری هدایت کن.

برداشت: به من شرابی بده که نتوانم در این مکان بمانم، چون تو به من فرمان دادی که جا را تغییر دهم.