غزل شمارهٔ ۱۹۱۱

برداشت: به تو نصیحتی می‌کنم، ای کسی که به دنبال دین هستی؛ نصیحتی زیبا و خوشایند که دل را شاد می‌کند.

برداشت: حواس خود را جمع کن و بی‌توجه به حرص و ولع دیگران نباش، چرا که جان انسان را می‌توان با حرص و ولع او تشخیص داد؛ همان‌طور که جان گرگ از جان گرگ دیگر قابل تمایز نیست.

برداشت: اگر از غم و درد دل پاک شوی، به زودی می‌توانی خوشی‌ها و لذت‌های واقعی زندگی را تجربه کنی.

برداشت: عروسان از دل شاداب خود، شور و شوقی را به نمایش می‌گذارند اما اگر تو مردی نباشی که توانایی کافی را داری، آن شور و حال درونی به جوش نمی‌آید.

برداشت: از چشمان زیبا و دلربا، نگاهی با زیبایی‌هایی همچون ماه، زهره، خورشید و باران برمی‌آید.

برداشت: این را بنوش زیرا که این محبت‌هایی که از دل برمی‌خیزد، می‌تواند تو را در زندگی سختی کمتری بگذارند، حتی در قیامت.

برداشت: هر خیری را به نیکان و انسان‌های خوب آن‌چنان انجام بده که زشت‌کاران و بداندیشان نتوانند با تعریف و تمجید تو را فریب دهند.

برداشت: خوبان فقط می‌خواهند از دیگران تمایز پیدا کنند و حاضر نیستند با هر کسی در ارتباط باشند. آنها به راحتی نمی‌توانند خود را با مشکلات و ناپاکی‌های دیگران درگیر کنند و بهتر است که به دنیای خود بپردازند.

برداشت: وقتی تو به زیبایی کسی که گلرخ است، آسیب می‌زنی، به مانند این است که با فروختن یک چیز بی‌ارزش، خود را در موقعیت خجالت‌آور قرار می‌دهی.

برداشت: این شعر به گونه‌ای بیان می‌کند که ارزش و قیمت چیزی همیشه به ظاهر و شرایط آن بستگی ندارد. به طور خاص، سنگ آسیاب که در پایین قرار دارد، اگرچه از نظر موقعیت و دسترسی ممکن است کمتر دیده شود، اما حقیقت این است که ارزش آن به اندازهٔ سنگی که در بالا قرار دارد نیست. در واقع، این بیت به نوعی به ظرفیت‌ها و ارزش‌های نهفته‌ در چیزهای کم‌اهمیت اشاره دارد.

برداشت: در میان سنگ‌ها، چیزی که بیشتر ارزش دارد، زخم‌هایی است که بر اثر برخورد با آن‌ها به وجود آمده‌اند.

برداشت: از اشک‌ها، نشانه‌ای از فضل و کرامت وجود دارد که در میان کوه‌ها مانند کوه‌های سینین نمایان می‌شود.

برداشت: سکوت کن و صبر داشته باش. آیا حیا و احترام تو کجاست؟ در این عشق، کسی نمی‌تواند به راحتی از دست عشق فرار کند.