غزل شمارهٔ ۱۹۱۰

برداشت: هر بخشی از جهان را مشاهده کن و هر یک را به عنوان بخشی از سفر زندگی خود در نظر بگیر.

برداشت: هر یک از آنها را به امید کسب روزی خود پیششاه گذاشته‌ای.

برداشت: ستارگان به خاطر درخشش خود، در برابر نور خورشید ناتوان و درمانده شده‌اند.

برداشت: مانند سیلاب‌ها که به سمت دریا می‌روند، در جستجوی آب، در حرکت و جنب و جوش هستند.

برداشت: برای هر کسی در آشپزخانهٔ پادشاه به اندازهٔ مقامش، سفره‌ای معتبر برپا می‌شود.

برداشت: به جلو جام این کسان، تو دریای جهان را کوچک ببین.

برداشت: و کسانی را که روزی بر روی تخت سلطنت نشسته بودند، به یاد بیاور که به خاطر زیبایی و حسن صورتشان، زبانشان پر از شیرینی و گنجایش محبت است.

برداشت: به چشمان شمس تبریزی نگاه کن، به عمق آن مثل دریا گنجینه‌ای پر از گوهرها وجود دارد.