غزل شمارهٔ ۱۹۰۹

برداشت: دل محبوب به خاطر من آتش گرفته و از همین آتش، جهان را چون کاه می‌سوزاند.

برداشت: آتش را به جان بنده‌ای شمع مانند افکند که از آن، موم جان نرم و قابل شده و سنگ و آهن به سختی خود باقی مانده‌اند.

برداشت: ناگهان در دل شب، از آن آتش، هزاران صبح روشن و نورانی پدیدار شد.

برداشت: در محله عشق خبر پخش شد که در خانه دل، تصویری از نور و روشنایی پیدا شد.

برداشت: به کلام ساده، این جمله بیانگر این است که در مکانی که نور و روشنایی برآمده است، جایی برای سایه و تاریکی وجود ندارد و تنها چیز جزئی و کوچک می‌تواند آنجا باشد. یعنی وقتی نور تازه و روشنی وجود دارد، هیچ جایی برای افکار منفی و سایه‌های تیره نیست.

برداشت: از آن نوری که به خاطر لطف و مهربانی‌اش به وجود آمده، گل‌هایی چون گل سرخ، نسرین و سوسن درخشندگی دارند.

برداشت: ای دوست بدذات، از آن طرف برگرد و به این سو بیایید، چون این سوی جای مؤمنان است.

برداشت: به هر طرف که نگاه کنی، نشانه‌های بهار دیده می‌شود و تنها چیزی که وجود ندارد، سرما و یخبن‌های بهمن است.

برداشت: وقتی شمس‌الدین با روحی نورانی و پر از زندگی از تبریز می‌آید، آیا تو خواستار این هستی که جان به جان‌آفرین تسلیم کند؟