غزلیات

غزل شمارهٔ ۱۹۰۸

سرودهٔ مولانا
هوش مصنوعی

دربارهٔ این سروده

برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحه‌کلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.

۱

نتانی آمدن این راه با من

کجا دارد هریسه پای روغن

۲

ولی همراهی و با تو بسازم

که چشم من به روی توست روشن

۳

چو از راهت ببردم شرط نبود

میان راه ترک دوست کردن

۴

بغل‌هایت بگیرم همچو پیران

چو طفلانت نهم گاهی به گردن

۵

چو آدم توبه کن از خوشه چینی

چو کشتی بذر آن توست خرمن

۶

دهان بربند گوش فهم بسته‌ست

مگو چیزی که می ناید به گفتن

بازگشت به سروده‌های مولانا